Zdolność emisyjna

Zdolność emisyjna ciała – wielkość fizyczna określająca możliwość emisji elektromagnetycznego promieniowania termicznego przez to ciało. Jest funkcją temperatury ciała i częstotliwości emitowanego promieniowania Zdolność emisyjna ciała znajdującego się w temperaturze do emisji promieniowania o częstotliwości równa jest energii promieniowania o częstotliwości z zakresu emitowanej z powierzchni 1 m² w ciągu 1 s lub krócej, strumieniowi energii promieniowania emitowanemu z powierzchni 1 m². Definicję tę wyraża wzór

Względna zdolność emisyjna edytuj

Najwyższą zdolność emisyjną w dowolnej temperaturze ma ciało doskonale czarne (wartość z definicji wynosi 1), zaś najniższą – ciało doskonale białe (wartość 0). Dla innych ciał można określić ich zdolność emisyjną jako iloraz zdolności emisyjnej badanego ciała i ciała doskonale czarnego

 

Parametr ten nazywa się względną zdolnością emisyjną. Jedne z najwyższych wartości (>0,9) osiąga on dla substancji takich jak sadza, woda, lód, czy azbest. Bardzo niskie wartości tego parametru (<0,1) mierzy się z kolei dla wielu metali pozbawionych warstwy tlenków z powierzchni i wypolerowanych. Według przyjętej definicji względna zdolność emisyjna jest bezwymiarowa.

Uwaga: W wielu podręcznikach, szczególnie autorów anglojęzycznych, zdolność emisyjna rozumiana jest jako względna zdolność emisyjna[1].

Całkowita zdolność emisyjna edytuj

Łączna zdolność emisyjna dla wszystkich częstotliwości nosi nazwę całkowitej zdolności emisyjnej. Określa ją wzór

 

Dla danego ciała wielkość ta zależy tylko od jego temperatury.

Zobacz też: emitancja.

Zobacz też edytuj

Przypisy edytuj

Bibliografia edytuj