Zdzisław Żmigryder-Konopka

polski historyk starożytności rzymskiej i greckiej

Zdzisław Żmigryder-Konopka (ur. 23 listopada 1897, zm. 4 listopada 1939 we Lwowie) – historyk starożytności rzymskiej i greckiej, członek POW, senator V kadencji w II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Zdzisław Żmigryder-Konopka
Ilustracja
Data urodzenia 23 listopada 1897
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1939
Lwów
Zawód, zajęcie wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)
Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej

ŻyciorysEdytuj

W latach 1915–1918 walczył w Legionach, członek POW, wziął udział w obronie Lwowa w 1918. Był członkiem Warszawskiej Legii Akademickiej. Później jako podchorąży w szeregach 8 pułku piechoty Legionów walczył pod Rawą Ruską, gdzie został ranny. Pomimo obrażeń wyniósł z pola walki rannego dowódcę kompanii. Za swój czyn został odznaczony Virtuti Militari[1]. 17 października 1919 roku został mianowany z dniem 1 października 1919 roku podporucznikiem piechoty[2].

17 lipca 1921 roku otrzymał zezwolenie Naczelnego Wodza na przybranie do nazwiska rodowego „Żmigryder” nazwiska „Konopka”, używanego w czasie pełnienia służby w POW[3].

Po ukończeniu w 1925 studiów historycznych i filologii klasycznej na Wydziale Filozoficznym UW poświęcił się pracy naukowej, kontynuując kształcenie w Berlinie i Rzymie (1928–1931). Był uczniem Gustawa Przychockiego, Doktorat w 1925, habilitacja w 1933 na UW. zajmował się ewolucją ustroju rzymskiego, historią wojskowości starożytnej w powiązaniu z dziejami społecznymi.

Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, Wolnej Wszechnicy Polskiej i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Członek Związku Żydów Uczestników Walk o Niepodległość Polski (ZŻUWoNP) i jego wiceprezes. W 1938 mianowany przez prezydenta Mościckiego senatorem RP.

Jego syn Jerzy przeniósł się z batalionu Gozdawa AK do oddziału NSZ i zginął w Powstaniu Warszawskim.

Wybrane praceEdytuj

Ordery i odznaczenia[1]Edytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b zob. Głos Gminy Żydowskiej
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 95 z 26 listopada 1919 roku, poz. 3678.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 30 z 30 lipca 1921 roku, poz. 1252.

BibliografiaEdytuj

  • "Kto był kim w II Rzeczypospolitej", red. Jacek Majchrowski, Warszawa 1994
  • "Mniejszość żydowska w parlamencie II Rzeczypospolitej: (1922-1939)", Janusz Fałowski, Kraków 2006
  • Szymon Rudnicki: Żydzi w parlamencie II Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2004, s. 411-419. ISBN 83-70596-39-8.
  • Iza Bieżuńska-Małowist, Zdzisław Zmigryder-Konopka, "Przegląd Historyczny" 36 (1946), s.17-18.
  • Iza Bieżuńska-Małowist, Zdzisław Zmigryder-Konopka, "Kwartalnik Historyczny" 53 (1946), s.655-659.
  • Iza Bieżuńska-Małowist, Zdzisław Zmigryder-Konopka 1897-1939, w: Historycy warszawscy ostatnich dwóch stuleci, Warszawa 1986, s.359-374.
  • Iza Bieżuńska-Małowist, Dzieje ustroju rzymskiego w ujęciu Zdzisława Zmigrydera-Konopki, "Przegląd Historyczny" 40 (1949), s.72-95.
  • Iza Bieżuńska-Małowist, Zdzisław Zmigryder-Konopka 1897-1939, w: W kręgu wielkich humanistów. Kultura antyczna w Uniwersytecie Warszawskim po I wojnie światowej, pod red. I. Bieżuńskiej – Małowist, Warszawa 1991, s.143-154.
  • Uczniowie. Zdzisław Zmigryder-Konopka, "Kwartalnik Historyczny" 53 (1939-1945), s.655-659.
  • Andrzej Biernat, Zmigryder-Konopka Zdzisław, w: Słownik historyków polskich, pod red. M. Prosińskiej -Jackl, Warszawa 1994, s.583.
  • Mateusz Mieses Żydzi w akcji wyzwolenia Polski w Głos Gminy Żydowskiej 10-11/1938 s. 235-238 - dostępne przez bibliotekę cyfrową Uniwersytetu Warszawskiego