Otwórz menu główne

Zdzisław Studziński

Zdzisław Studziński (ur. 14 sierpnia 1922 w Łodzi, zm. 7 marca 1976 w Gdyni) – polski wiceadmirał, morski oficer pokładowy oraz oficer polityczny; dowódca Marynarki Wojennej, zastępca szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego, instruktor OH ZMP.

Zdzisław Studziński
wiceadmirał wiceadmirał
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1922
Łódź
Data i miejsce śmierci 7 marca 1976
Gdynia
Przebieg służby
Lata służby 1945–1976
Jednostki dowódca MW Marynarka Wojenna
dowódca okrętu ORP „Błyskawica”
dowódca okrętu ORP „Mors"
Stanowiska zastępca szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego
Główne wojny i bitwy nie brał udziału
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Lenina
Tablica umieszczona na budynku przy ul. 6 sierpnia 26 w Łodzi (budynek obecnie jest pustostanem)

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie wojskoweEdytuj

W latach 1945–1949 Zdzisław Studziński ukończył Centralną Szkołę Oficerów Politycznych w Warszawie oraz Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej w Gdyni. Był również absolwentem Wyższego Kursu Akademickiego w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR w Leningradzie (1958).

Służba wojskowaEdytuj

Po promocji oficerskiej został wyznaczony dowódcą okrętu – trałowca bazowego ORP „Mors”. Od 1950 do 1952 dowodził niszczycielem ORP „Błyskawica”. Od 1952 służył w Dowództwie Marynarki Wojennej w Gdyni. Początkowo zajmował stanowisko zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej ds. liniowych, a w latach 1955–1969 pełnił funkcję dowódcy Marynarki Wojennej. Na czas jego pobytu w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR (1956–1958) czasowo pełniącym obowiązki dowódcy Marynarki Wojennej został wyznaczony szef Sztabu Głównego – zastępca dowódcy kontradmirał Jan Wiśniewski. Od 1969 wiceadmirał Zdzisław Studziński był zastępcą szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego.

Należał do pokolenia tzw. szybkich admirałów. Byli to oficerowie pierwszej powojennej promocji w Marynarce Wojennej, którzy mieli przejąć najwyższe stanowiska po oficerach przedwojennych i radzieckich. Szybko obejmowali kolejne funkcje, a awanse na następne stopnie wojskowe otrzymywali nawet po kilka razy w roku. Sam Zdzisław Studziński jest jak do tej pory najwcześniej awansowanym na kontradmirała i najmłodszym dowódcą w powojennej historii.

Kariera państwowaEdytuj

Od 1945 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a po zjeździe zjednoczeniowym w 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1952 został wybrany na posła na Sejm i zasiadał w nim przez kilka kolejnych kadencji (I, III, IV i V). W czasie IV (1964) i V (1968) Zjazdu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej był wybierany na zastępcę członka Komitetu Centralnego.

Działalność w OH ZMPEdytuj

Zdzisław Studziński po objęciu służby w Gdyni został zaproszony do współpracy środowisk harcerskich z Dowództwem Marynarki Wojennej. Był jednym z prekursorów wychowania wodnego w OH. Był obserwatorem VIII Plenum Zarządu Głównego ZMP w 1952, podczas którego uchwalono program wychowania młodego pokolenia. Po powrocie z Leningradu w 1958 nie wrócił do działalności harcerskiej.

Śmierć i pochówekEdytuj

Zmarł nagle 7 marca 1976 w Gdyni. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Witomińskim, w starej Alei Zasłużonych (kwatera 77-15-1)[1].

 
Grób wiceadm. Zdzisława Studzińskiego na Cmentarzu Witomińskim

OdznaczeniaEdytuj

UpamiętnienieEdytuj

Do 1999 imię Zdzisława Studzińskiego nosiła Szkoła Podstawowa nr 8 w Rumi. 18 marca 1985 została odsłonięta tablica pamiątkowa na domu przy ul. 6 Sierpnia 26 w Łodzi, w którym urodził się wiceadmirał.

PrzypisyEdytuj

  1. Informacje w serwisie Grobonet. [dostęp 2019-05-22].

BibliografiaEdytuj

  • „Przegląd Morski” nr 3, Gdynia 1976
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 549–552