Otwórz menu główne

Zenon Poznański

wojskowy polski, generał

Zenon Andrzej Poznański (ur. 23 czerwca 1942 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Zenon Poznański
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1942
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19601990
Stanowiska dowódca dywizji, szef sztabu WOW
szef Sekretariatu KOK
szef sztabu OC
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

WykształcenieEdytuj

Jest absolwentem Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. W końcu lat 70. odbył podyplomowe studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie.

Służba wojskowaEdytuj

Służbę wojskową rozpoczął w 1960. W 1982 objął stanowisko dowódcy 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Bartosza Głowackiego w Koszalinie. Od 1984 do 1987 był dowódcą 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki w Legionowie. W 1987 został powołany na stanowisko szefa Sztabu - zastępcy dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie, które pełnił do 1989. Następnie objął funkcję szefa Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju.

W latach 1986-1990 członek Komitetu Centralnego PZPR.

W 1990 na własną prośbę odszedł do rezerwy. W okresie rządów koalicji SLD-PSL (w latach 1993-1997) ponownie pełnił funkcję szefa sekretariatu Komitetu Obrony Kraju.

Jest wiceprezesem Towarzystwa Wiedzy Obronnej, wiceprezesem i członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Rezerwistów i Weteranów Sił Zbrojnych RP oraz Stowarzyszenia Wspólnot Obronnych. Prowadzi działalność gospodarczą.

Działalność politycznaEdytuj

Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1991 był jednym z dziewięciu fundatorów polsko-radzieckiej instytucji pod nazwą fundacji "Współpraca-Nauka-Kultura" założonej przez SdRP i ANS przy KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Był doradcą w sprawach bezpieczeństwa i obronności premierów Józefa Oleksego, Włodzimierza Cimoszewicza oraz Leszka Millera. Współpracował z władzami Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej i Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

W 2003 został ekspertem i członkiem Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej. W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował z jej ramienia do Senatu. Zdobył 17,62% głosów z okręgu Chełm. Był członkiem Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta RP Andrzeja Leppera przed wyborami w 2005. Po 2007 wycofał się z działalności politycznej.

OdznaczeniaEdytuj

26 czerwca 2001, za wybitne zasługi i zaangażowanie w działalność na rzecz środowiska żołnierzy rezerwy i weteranów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, został odznaczony przez Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Poza tym jest odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim (1989) i Kawalerskim (1982) Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (1975), Złotym i Srebrnym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Złotym Medalem Za zasługi dla obronności kraju.

Awanse służboweEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Jest żonaty, ma syna Pawła. Mieszka w Zegrzu koło Legionowa.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Silna Samoobrona szansą dla wszystkich. samoobrona.org.pl, 5 sierpnia 2005.
  • Wszyscy ludzie Andrzeja Leppera. rp.pl, 22 marca 2003.
  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002), Wydawnictwo "Von Borowiecky", Warszawa 2002, s. 257 (z fotografią)
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 227-229.