Zenon Wiktorczyk

polski aktor

Zenon Bolesław Wiktorczyk (ur. 17 lipca 1918 w Stanisławowie, zm. 27 marca 1997 w Warszawie) – polski aktor estradowy, reżyser teatralny[1], satyryk, konferansjer, dziennikarz, porucznik Armii Krajowej, uczestnik kampanii wrześniowej, powstaniec warszawski.

Zenon Wiktorczyk
Imię i nazwisko

Zenon Bolesław Wiktorczyk

Data i miejsce urodzenia

17 lipca 1918
Stanisławów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

27 marca 1997
Warszawa, Polska

Zawód

aktor, reżyser teatralny, konferansjer

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941) Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Warszawski Krzyż Powstańczy Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (złota)
Zenon Wiktorczyk
Wik, Wiktor
Ilustracja
Grób aktora i satyryka Zenona Wiktorczyka na Starych Powązkach w Warszawie
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia

17 lipca 1918
Stanisławów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

27 marca 1997
Warszawa, Polska

Przebieg służby
Lata służby

1939–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Jednostki

8 DP AK,
Zgrupowanie Żaglowiec,
batalion Bełt

Stanowiska

dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Życiorys

edytuj

Był synem Tadeusza, zawodowego oficera[1]. Przed wojną ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1936)[2] i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie studia medyczne[1].

Żołnierz kampanii wrześniowej 1939, oficer Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, dowódca kompanii w batalionie Bełt. Więziony w obozach jenieckich w Łambinowicach, Sandbostel i Lubece. W 1945 wraz z kolegami z oflagu założył w Lubece teatr rewiowy.

W 1946 powrócił do kraju i zamieszkał w Katowicach. Parał się dziennikarstwem, pisał recenzje teatralne, występował w audycjach radiowych. W 1949 przeniósł się do Warszawy i związał się z radiem, które przyniosło mu wielką popularność. W 1954 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim[3].

Był założycielem warszawskiego Teatru Buffo, Kabaretu Szpak, członkiem radiowego Studia Piosenki Zespołu Dziewiątka i Teatrzyku piątej klepki[1]. Znany przede wszystkim jako współtwórca i gospodarz audycji radiowej Podwieczorek przy mikrofonie, którą prowadził przez ponad trzy dekady.

W latach 1950–1983 pełnił funkcje kierownicze w Polskim Radiu w Warszawie. W latach 1950–1968 kierował Redakcją Humoru i Satyry, a w latach 1973–1983 Redakcją Rozrywki. Był także wieloletnim działaczem ZASP-u, m.in. przewodniczącym Sekcji Estrady oraz członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Zmarł 27 marca 1997 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 29-6-3)[4].

Filmografia

edytuj

Publikacje

edytuj
  • Estrada – Materiały repertuarowe dla estrad Cz. 3, Kabaret Szpak, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1975

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. a b c d Zenon Wiktorczyk, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby). [dostęp 2023-04-15].
  2. Wojciech Rylski: Absolwenci Reytana 1936. wne.uw.edu.pl. [dostęp 2023-04-15].
  3. Zenon Bolesław Wiktorczyk. 1944.pl. [dostęp 2023-04-16].
  4. Cmentarz Stare Powązki: ZENON WIKTORCZYK, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-19].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 listopada 1995 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1996 r. nr 11, poz. 117).

Bibliografia

edytuj

Linki zewnętrzne

edytuj