Zerzeń

Osiedle wchodzące w skład dzielnicy Wawer w Warszawie.

Zerzeń – osiedle (jednostka pomocnicza niższego rzędu) dzielnicy Wawer w Warszawie.

Zerzeń
Osiedle Warszawy
Ilustracja
Osiedle Zerzeń, ulica Zwoleńska
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miasto Warszawa
Dzielnica Wawer
W granicach Warszawy 1951
Wysokość 88 m n.p.m.
Tablice rejestracyjne WT
Położenie na mapie dzielnicy Wawer
Położenie na mapie
52°12′01,86″N 21°08′41,19″E/52,200517 21,144775
Portal Portal Polska

Charakteryzuje się niską zabudową, tak, jak cała dzielnica Wawer. Głównymi ciągami komunikacyjnymi są ulice Wał Miedzeszyński oraz Trakt Lubelski. Osiedle zamieszkuje około 3 tys. mieszkańców. W dzielnicy znajduje się jedna z najstarszych warszawskich parafii – Wniebowzięcia NMP – oraz częściowo zabytkowy cmentarz parafialny. W ramach osiedla Zerzeń można wyróżnić odrębne obszary takie jak Borków, Borków Kolonia, Kuligów, Zastów i Zbytki.

GraniceEdytuj

Według MSI granice Zerzenia przebiegają od kanału Nowa Ulga wzdłuż ulicy Zastowskiej do ulicy Spadowej, ul. Spadową do kanału Rów Zerzeński, dalej zachodnią granicą jeziora Żabie do kanału Nowe Ujście i dalej do granicy na Wiśle z dzielnicą Mokotów, wzdłuż niej do granicy z dzielnicą Wilanów i przedłużenia ul. Skalnicowej. Stamtąd do cieku wodnego i dalej na północ do ul. Chodzieskiej i tą ulicą do ul. Trakt Lubelski, następnie Traktem Lubelskim na południe i dalej za skrzyżowaniem z ul. Borków na wschód do kanału Zagoździańskiego. Na północ granica biegnie kanałem Zagoździańskim do kanału Nowa Ulga na wysokości ul. Zastowskiej[1].

HistoriaEdytuj

Początki osadnictwa na ziemiach ZerzniaEdytuj

Pierwsi ludzie na terenach późniejszego Zerznia i okolic pojawili się najprawdopodobniej z końcem paleolitu, kiedy zakończyło się zlodowacenie północnopolskie, około 14 – 10 tysięcy lat temu[2]. Były to koczownicze plemiona, zajmujące się myślistwem i zbieractwem. Ówczesny klimat, który po ustąpieniu lądolodu znacznie się ocieplił bardzo im sprzyjał. Ich członkowie budowali tymczasowe obozowiska, których liczne ślady przetrwały do dnia dzisiejszego. W późniejszych czasach ziemie polskie zajęły plemiona, prowadzące osiadły tryb życia.

W okolicach Zerznia odkryto ślady bytności człowieka z czasów epoki brązu i wczesnego żelaza, m.in. groby całopalne z okresu kultury łużyckiej[3] (1300 – 400 p.n.e.) i cmentarzysko czynne przez 200 – 250 lat zbudowane przez ludzi kultury grobów kloszowych, zawierające 55 grobów kloszowych i jamowych, niedaleko natomiast miejsce palenia zwłok na stosie[4].

Czasy średniowieczneEdytuj

Zerzeń to stara, średniowieczna wieś, sięgająca swoją historią początków II tysiąclecia n.e. Henryk Wierzchowski przypuszcza, że mogła znajdować się w składzie uposażenia opactwa w Mogilnie dokonanego przez Bolesława Szczodrego[5]. Badania archeologiczne wykazały, że niewielka osada wczesnośredniowieczna istniała na terenie Zerznia już w XII – XIII wieku, jeżeli nie wcześniej[5]. Dobra zerzeńskie obejmowały pas ziemi ciągnący się od Wisły na wschód w kierunku dóbr Miłosna. Od południa sąsiadowały z nimi dobra miedzeszyńskie, od północy – zastowskie. Na wschodzie rozciągał się gęsty bór, bliżej Wisły dominowały natomiast łąki i pola żyznych madów rzecznych, występował tam także las łęgowy. Sąsiedztwo Wisły i rozległych puszcz mazowieckich sprzyjały rozwojowi osadnictwa.

Wieś Zerzno do 1338 roku była własnością Opactwa Benedyktynów w Płocku[6].

Czasy nowożytneEdytuj

Wieś szlachecka Rzizno położona była w 1580 w powiecie warszawskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Dzielnica Wawer. W: Zarząd Dróg Miejskich [on-line]. zdm.waw.pl. [dostęp 2018-12-10].
  2. Wierzchowski Henryk, Zerzeń i jego historia, Towarzystwo Przyjaciół Warszawy – Oddział Grochów, Warszawa 1999, str. 15.
  3. Jakimiowicz Roman, Warszawa i jej okolice w czasach przedhistorycznych, Warszawa 1916.
  4. Rajewski Zdzisław, Obszar Warszawy w czasach pierwotnych i wczesnośredniowiecznych, Rocznik Wawerski, tom VII, 1966, str. 51 – 57.
  5. a b Wierzchowski Henryk, Zerzeń i jego historia, Towarzystwo Przyjaciół Warszawy – Oddział Grochow, Warszawa 1999, str. 15.
  6. Kazimierz Pacuski, Początki benedyktyńskiego opactwa św. Wojciecha na grodzie płockim, w:Notatki Płockie, 40/4-165, 1995, s. 6.
  7. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 5: Mazowsze, Warszawa 1895, s. 251.

Linki zewnętrzneEdytuj