Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy obszaru średniowiecznego. Zobacz też: ziemia kaliska i Kaliskie.

Ziemia kaliska (łac. Terra Calisiensis) – jednostka terytorialna średniowiecznego państwa polskiego, w dorzeczu górnej i środkowej Warty. W czasach nowożytnych wschodnia część Wielkopolski właściwej, współcześnie synonim Kaliskiego.

W 1138 r. ziemia kaliska weszła w skład dzielnicy senioralnej, a następnie od 1173 r. należała do seniora Mieszka III Starego. W wyniku buntu przeciw niemu w latach 1177–1181 ziemią kaliską władał Kazimierz II Sprawiedliwy. W niespełna rok po zjeździe łęczyckim, w 1. połowie 1181 r. Mieszko III Stary przejął ziemią kaliską.

Po 1314 r. ziemia została włączona do województwa kaliskiego.

HerbEdytuj

 
Herb województwa kaliskiego nawiązujący do herbu ziemi kaliskiej

Jan Długosz zawarł opis herbu ziemi kaliskiej w dziele z lat 1464–1480, gdzie napisał:

 Jan Długosz w łacinie[1]
Calisiensis terra quarta in ordine, que caput zambronis coronatum, circulo ex naribus pendente, in tabula scacali portat in campo partim albo partim rubeo.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Insigniorum clenodiorum Regis et Regni Polonie descriptio. W: Jan Długosz: Insignia seu Clenodia Regis et Regni Poloniae. Z kodeksu kórnickiego wydał dr. Z. Celichowski. Poznań: 1885, s. 16.