Zifu Rubao

Zifu Rubao (chiń. upr. 资福如宝; pinyin Zīfū Rúbăo, kor. Jabok Yebo 자복여보, jap. Shifuku Nyohō, wiet. Tư Phúc Như Bảo; (ur. 890, zm. 960) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang. Był mistrzem czwartej generacji szkoły i jest uważany za czwartego jej patriarchę.

Zifu Rubao
Data urodzenia 890
Data śmierci 960
Szkoła Guiyang
Linia przekazu
Dharmy zen
Guishan Lingyou
Nauczyciel Xita Guangmu
Następca Guizhen Deshao
Zakon chan

BiografiaEdytuj

Po śnie jego matki, w którym Bodhidharma przyszedł do jej domu z Indii, rodzice byli przekonani, że syn zostanie mnichem. Bardzo wcześnie posłali go zatem do klasztoru Zifu[1].

Został uczniem i spadkobiercą Dharmy mistrza chan Xity Guangmu. Nauczał w klasztorze Zifu w Jinzhou. Zasłynął z krótkich, zwykle składających się z jednego słowa odpowiedzi na pytania. Jeśli musiał powiedzieć coś więcej, starał się mówić jak najprościej.

Mnich spytał: "Jakie zdanie jest zgodne z wielkim działaniem?"
Zifu milczał.
Mnich spytał: "Co jest zasadniczą tajemnicą?"
Zifu powiedział: "Zamknij te drzwi."
Mnich spytał: "Luzu patrzył w ścianę. Co to znaczy?"
Zifu powiedział: "On nigdy nie został wmieszany."
Mnich spytał: "Jaki jest styl domu mistrza?"
Zifu powiedział: "Po ryżu, trzy filiżanki herbaty[2]."
Pewnego dnia trzymając poduszkę do siedzenia w medytacji nad głową, spytał uczniów "Co powiecie o tym?". Ponieważ wszyscy milczeli, opuścił poduszkę i usiadł na niej[1].

Miał czterech spadkobierców Dharmy[3].

Mistrz chan Zifu pojawia się w gong’anach 33 i 91 w Biyan lu oraz 25 w Congrong lu.

Linia przekazu DharmyEdytuj

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Sea has now reached the number most people do not like, www.drbachinese.org [dostęp 2018-05-29].
  2. Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings, str. 253
  3. Thomas Cleary i J. C. Cleary. The Blue Cliff Record. Str. 602

Bibliografia i źródłaEdytuj