Zimna wojna (film 2018)

film fabularny w reżyserii Pawła Pawlikowskiego
Ten artykuł dotyczy filmu z 2018 roku. Zobacz też: zimna wojna.

Zimna wojnamelodramat filmowy z 2018 w reżyserii Pawła Pawlikowskiego, zrealizowany w polsko-francusko-brytyjskiej koprodukcji według scenariusza napisanego wraz z Januszem Głowackim oraz Piotrem Borkowskim. Bohaterami filmu są pianista Wiktor (Tomasz Kot) oraz doświadczona życiowo członkini zespołu muzyki ludowej Zula (Joanna Kulig), którzy w okresie zimnej wojny miotają się pomiędzy Europą Zachodnią a blokiem wschodnim w poszukiwaniu szczęścia.

Zimna wojna
Gatunek melodramat[1]
Rok produkcji 2018
Data premiery 10 maja 2018
Kraj produkcji  Polska
 Francja
 Wielka Brytania
Język polski
Czas trwania 89 minut
Reżyseria Paweł Pawlikowski
Scenariusz Paweł Pawlikowski
Janusz Głowacki
Piotr Borkowski
Główne role Joanna Kulig
Tomasz Kot
Agata Kulesza
Borys Szyc
Zdjęcia Łukasz Żal
Scenografia Katarzyna Sobańska
Marcel Sławiński
Kostiumy Aleksandra Staszko
Montaż Jarosław Kamiński
Produkcja Ewa Puszczyńska
Piotr Dzięcioł
Tanja Seghatchian
Wytwórnia Opus Film
Apocalypso Film
MK Production
Dystrybucja Kino Świat
Budżet 22 mln zł
Przychody brutto 20,5 mln $[2]

Ukończywszy prace nad filmem Ida (2013), Pawlikowski zamierzał nakręcić opowieść inspirowaną życiem swoich rodziców. Film Pawlikowskiego został dofinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej i nakręcony w ciągu 66 dni zdjęciowych. Za monochromatyczne, wystudiowane zdjęcia do Zimnej wojny odpowiadał Łukasz Żal. Łączny budżet filmu wyniósł około 22 milionów złotych.

Zimna wojna odniosła znaczący sukces artystyczny, spotykając się z pozytywnymi recenzjami krytyków. Jako zalety filmu wskazywano lekką narrację – spotęgowaną przez ścieżkę dźwiękową – a także staranną kompozycję kadrów; wśród wad filmu wymieniano natomiast wygrywany przez reżysera stereotypowy kontrast między kulturą polską a zachodnioeuropejską. Na Festiwalu Filmowym w Cannes Pawlikowski odebrał statuetkę dla najlepszego reżysera, a film otrzymał pięć Europejskich Nagród Filmowych (dla najlepszego filmu, za scenariusz, reżyserię, montaż oraz rolę Kulig). Zimna wojna była również trzykrotnie nominowana do Oscara (dla filmu nieanglojęzycznego, za najlepszą reżyserię i najlepsze zdjęcia), a z uznaniem spotkała się także w Polsce, zdobywając Złote Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych oraz siedem statuetek podczas rozdań Polskich Nagród Filmowych.

FabułaEdytuj

W Polsce po II wojnie światowej Wiktor i Irena przeprowadzają przesłuchania do sponsorowanego przez państwo zespołu muzyki ludowej. Uwagę Wiktora natychmiast przykuwa Zula, ambitna i urzekająca dziewczyna, która udaje chłopskie pochodzenie i jest na zwolnieniu warunkowym, odkąd zaatakowała maltretującego ją ojca. Wiktor i Zula szybko zakochują się w sobie, a po przedstawieniu dochodzi między nimi do zbliżenia. Później Wiktor i Irena pod presją biurokratów muszą włączyć do swoich przedstawień prokomunistyczną i prostalinowską propagandę, co umożliwiłoby zespołowi podróż po bloku wschodnim. Zarówno Wiktor, jak i Irena są przeciwni zmianom, ale kierowany karierą oportunista Kaczmarek zgadza się na nie, a urażona Irena odchodzi. Kaczmarek interesuje się też Zulą i naciska na nią, by szpiegowała Wiktora dla niego, ale Zula odmawia mu podania jakichkolwiek obciążających informacji. Kiedy zespół odwiedza Berlin Wschodni, Wiktor planuje ucieczkę na zachód z Zulą, a oni sami utwierdzają się we wzajemnej miłości. Zula nie pojawia się jednak na randce z Wiktorem, więc ten sam przekracza granicę[3].

Po latach Zula spotyka się z Wiktorem w Paryżu, gdzie pracuje w klubie jazzowym. Mimo że oboje mają innych partnerów, ich wzajemny pociąg jest oczywisty. Kiedy Wiktor pyta Zulę, dlaczego nie pojawiła się z nim, by przekroczyć granicę, ta mówi, że nie miała do niego zaufania. Rok później Wiktor bierze udział w jednym z występów zespołu w Jugosławii, gdzie Zula dostrzega go na widowni i okazuje wstrząs. Dwa lata później Wiktor pracuje w Paryżu jako kompozytor muzyki filmowej, gdzie Zula spotyka się z nim ponownie; wyszła za mąż za innego mężczyznę, by zdobyć wizę i być z Wiktorem. Wiktor próbuje umożliwić Zuli karierę solistki, przedstawiając jej przyjaciela, producenta filmowego Michela. Tymczasem Zula staje się zazdrosna o dawne kochanki Wiktora, a ponieważ praca nad jej płytą odbija się na ich związku, zaczyna mocno pić i wyprawiać publiczne ekscesy. Mimo że kontrakt płytowy zostaje podpisany, Zula pozostaje sfrustrowana i nieszczęśliwa. Ujawnia, że miała romans z Michelem i obraża Wiktora, co powoduje, że ten ją uderza. Później Zula znika, a kiedy Wiktor konfrontuje się z Michelem, on ujawnia, że ta wróciła do Polski[3].

Wbrew radzie polskiego ambasadora w Paryżu Wiktor wraca do Polski. Zula spotyka się z nim w obozie pracy, gdzie ujawnia, że został skazany na „hojną” karę 15 lat ciężkiej pracy pod zarzutem wielokrotnego przekraczania granic i szpiegostwa; jego ręka została złamana w wyniku tortur, co zakończyło jego muzyczną karierę. Zula obiecuje, że go uwolni. Po latach uwolniony Wiktor spotyka się z Kaczmarkiem w klubie, w którym występuje Zula, obecnie ledwo funkcjonująca alkoholiczka. Zula zaaranżowała wcześniejsze uwolnienie Wiktora, zgadzając się na małżeństwo z Kaczmarkiem, a teraz ma z nim syna. Wiktor i Zula uciekają razem do łazienki, gdzie ona błaga Wiktora, by ją uratował. Oboje jadą autobusem do opuszczonego kościoła widzianego na początku filmu, gdzie przygotowują się do wspólnego samobójstwa. Po zażyciu pigułek para obserwuje krajobraz. Zula sugeruje, aby razem obejrzeli go „z drugiej strony”; oboje wstają i umykają wzrokowi widza, gdy pola pszenicy kołyszą się na wietrze[3].

ObsadaEdytuj

 
Joanna Kulig, odtwórczyni roli Zuli

Źródło: Filmpolski.pl[4]

ProdukcjaEdytuj

 
Paweł Pawlikowski, reżyser filmu

Reżyserem Zimnej wojny był Paweł Pawlikowski, który po sukcesie Idy (2013) zamierzał nakręcić historię o podłożu osobistym. Historię zaprezentowaną w filmie Pawlikowski oparł na losach swoich rodziców: „Rodzice byli nietypową parą. Ich związek i życiowe zakręty – rozstania, powroty, wyjazd za granicę... Wszystko to głęboko we mnie tkwiło. Ich skomplikowana miłość jest dla mnie jak gdyby matką wszystkich historii miłosnych”[5]. Owa ciągła migracja rodziców wpłynęła również na postrzeganie Polski przez Pawlikowskiego: „Mieszkałem w różnych krajach [...]. Ale stale wracałem do Warszawy. Na Wigilię, na Wielkanoc. Polska nigdy nie przestała we mnie budzić emocji”[5]. Opowiadając losy pojedynczych osób, Pawlikowski miał na celu dotarcie do esencji polskości, nie uciekając jednak w martyrologię:

Filmy historyczne, które kiedyś promowali komuniści, a teraz [2019] nasz rząd, sprowadzają się zazwyczaj do jakiejś uproszczonej „narracji”, w której bohaterowie są pionkami bez życia, ilustracją pewnej tezy, pustym miejscem. Tego się nie da oglądać. Ja wolę psychologicznie prawdziwe, uniwersalne opowieści o ludziach, żyjących w świecie naznaczonym przez historię. W takich filmach historia ożywa, nabiera barw, prawdy[5].

Przy pisaniu scenariusza Pawlikowski korzystał z pomocy Janusza Głowackiego, który zmarł w 2018. Głowacki zdaniem reżysera Idy „miał coś z mojego ojca. Uosabiał to, co w Polsce cenię i lubię: polot, poczucie absurdu, duch przekory, sprzeciw wobec głupoty”[5]. Zimna wojna została na etapie projektu oceniona przez ekspertów Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej jako bardzo dobra i decyzją dyrektor Magdaleny Sroki dofinansowana kwotą 3 milionów złotych[6], a w trakcie postprodukcji nowe kierownictwo Radosława Śmigulskiego podwyższyło ową kwotę o 1 milion złotych na potrzeby prezentacji filmu przed Festiwalem Filmowym w Cannes[5].

Główną rolę męską otrzymał Tomasz Kot, gdyż Pawlikowski był pod wrażeniem odegranej przez aktora roli Zbigniewa Religi w filmie Bogowie (2014) Łukasza Palkowskiego[7]. Z odtwórczynią roli Zuli, Joanną Kulig, Kot współpracował jeszcze podczas prac zdjęciowych nad filmem Disco polo (2015) Macieja Bochniaka[7]. Kulig była zaznajomiona z metodami pracy Pawlikowskiego, gdyż uczestniczyła w zdjęciach zarówno do Kobiety z piątej dzielnicy (2011), jak i Idy[8]. Kulig opisywała w następujący sposób metodę twórczą reżysera: „Żeby ustawić perfekcyjnie kadr, nadać odpowiednie światło wydobywające muzykalność i emocje, każe powtarzać sceny 15, 20 razy. Czasami więcej”[8]. Oboje aktorów przygotowywało się do swych ról w inny sposób. Podczas gdy Kulig pobierała lekcje śpiewu w Zespole Pieśni i Tańca „Mazowsze”, Kot uczył się dyrygowania pod okiem Marcina Maseckiego[9].

Autorem zdjęć do Zimnej wojny był Łukasz Żal, który przedtem współpracował z Pawlikowskim przy kręceniu filmu Ida. Podobnie jak w przypadku poprzedniego filmu reżysera, Żal nakręcił film w odcieniach szarości. Początkowo rozważał wraz z Pawlikowskim zrobienie Zimnej wojny w kolorze, jednak obaj zdali sobie sprawę, że „czerń i biel dodadzą filmowi uroku. To działa znacznie lepiej niż wyprane kolory, przywodzące na myśl stare radzieckie kino. Zresztą, Polska w latach 50. i 60. była szara, chcieliśmy z tego czerpać”[10].

Okres zdjęciowy rozpoczął się w listopadzie 2016. Zdjęcia do filmu powstawały między innymi w pałacu rodziny Małachowskich w Białaczowie koło Opoczna (siedziba Zespołu „Mazurek”), przy ulicy Traugutta w Łodzi (ulica w Paryżu), w willi Leona Alarta przy ul. Wróblewskiego 38 w Łodzi (klatka schodowa), w Grand Hotelu w Łodzi (klub l’Eclipse, Cafe Select)[11], na terenie ośrodka wypoczynkowego Buk w Rudach Raciborskich (muszla koncertowa)[12], w ruinach świątyni z 1806 roku w Kniaziach[13]. Łącznie proces kręcenia Zimnej wojny trwał 66 dni zdjęciowych[7]. Budżet filmu wyniósł około 22 milionów złotych[14] (4,3 miliona euro)[15].

Ścieżka dźwiękowaEdytuj

Większość utworów do Zimnej wojny powstała dzięki aranżacji Marcina Maseckiego. Razem z Pawłem Pawlikowskim Masecki opracował cały zamysł warstwy dźwiękowej do filmu, w którym muzyka stanowi komentarz do opowieści o miłości Zuli i Wiktora. Całej ścieżki dźwiękowej nie można jednak przypisać Maseckiemu, ponieważ w filmie zawarta została znaczna część utworów granych przez wiejskich muzykantów oraz opartych na oryginalnych opracowaniach muzyki ludowej[16].

OdbiórEdytuj

Premiera i dochódEdytuj

Premiera filmu odbyła się podczas 71. MFF w Cannes dnia 10 maja 2018, gdzie film trafił do konkursu głównego[17]. W Polsce film pojawił się w kinach 8 czerwca 2018[18]. Według serwisu Box Office Mojo Zimna wojna do marca 2020 przyniosła dochód w wysokości ponad 20,5 miliona dolarów, z czego 4,5 miliona dolarów to szacowany dochód w Polsce[2]. Szacunkowo liczba osób, które obejrzały Zimną wojnę w kinach do marca 2020 wynosiła ponad 2 miliony, co zapewniło dystrybutorom zwrot poniesionych nakładów[19].

Odbiór krytycznyEdytuj

Zimna wojna została bardzo dobrze przyjęta zarówno przez rodzimych, jak i zagranicznych krytyków. Agnieszka Tambor z „Postscriptum Polonistycznego” pisała, iż „Zimna wojna to [...] nie tylko opowieść miłosna, ale także zapis trudnego fragmentu dziejów Europy. To właśnie ta historia i sposób jej opowiedzenia wydaje się największą siłą reżysera”[20]. Zdaniem Michała Walkiewicza z portalu Filmweb siła Zimnej wojny wynika z umowności świata przedstawionego: „realizm nie wydaje się dla Pawlikowskiego najwyższą cnotą, a jego wyobraźnię wypełnia przede wszystkim kino. Zamiast skupiać uwagę na środowiskowym detalu, buduje swój film ze skrawków wyobrażeń na temat epoki, sarkastycznych skrótów, popkulturowych odniesień, filmowych powidoków”[21]. Jakub Popielecki w recenzji dla „Przekroju” podkreślał lekkość formy, która przezwycięża ograniczenia melodramatu dzięki ścisłemu związkowi z muzyką: „Narracja płynie niczym piosenka, a same zmiany muzycznego stylu mówią nieraz więcej niż dialogi”[22]. Także Janusz Wróblewski z tygodnika „Polityka” podkreślał, iż film Pawlikowskiego stanowi „dzieło poetyckie, a zarazem uniwersalne, lekkie i sprawiające wrażenie oczywistego, jednocześnie szalenie uduchowione, głębokie, nasycone miłością znajdującą swoje spełnienie dopiero w akcie samounicestwienia”[23].

Bywały również głosy bardziej sceptyczne wobec filmu Pawlikowskiego. Michał Piepiórka z „Czasu Kultury” wyraził opinię, iż „krystaliczna czystość narracji, prostota obrazu, minimalizm warstwy fabularnej, które odpowiadają za wytworzenie wspomnianych napięć semiotycznych, wyeliminowały z tej historii emocje”, w efekcie czego „tragiczna historia miłosna nie porusza i nie wciąga tak, jak powinna”[24]. Również Iwona Kurz w recenzji dla „Dwutygodnika” stwierdziła, że „wystudiowane, czasem przekoncypowane, te obrazy pozostają w efekcie wychłodzone. Nie wierzę choćby w namiętność, którą reżyser podporządkowuje obrazom nocnego Paryża jako miasta miłości”[25]. Krytycy wszak wyrażali przede wszystkim podziw dla ścieżki dźwiękowej oraz warstwy wizualnej. Agata Łysakowska-Trzoss z portalu Histmag.org stwierdziła, iż odpowiedzialny za zdjęcia Łukasz Żal „używa kamery jak pióra, kreśląc nią prawdziwe listy miłosne”[26], a sposób przeniesienia na język filmu polskiej muzyki ludowej jest „niesamowity [...]. Liczy się tylko jedno: dwa serduszka, cztery oczy…”[26]

Również za granicą Zimna wojna była powszechnie doceniana. Peter Bradshaw z brytyjskiego „The Guardiana” zwrócił uwagę na „krystalicznie czyste, czarno-białe zdjęcia”, które wydobywają z filmu „chwile intymnej powagi i senne, oniryczne chwile popisów scenicznych”[27]. Rachel Donadio z „The Atlantic” zwróciła uwagę, iż „w wizerunkach i twarzach wiejskiej Polski uwidaczniają się echa twórczości Romana Vishniaca, a zadymione, atrakcyjne ujęcia z Paryża przypominają te wykonane przez Roberta Doisneau’go[28]. Stephanie Zacharek z magazynu „Time” opisała film Pawlikowskiego jako „starannie dopracowaną sagę o romantycznych mękach, przepychu, zakazanych przejściach granicznych oraz kolejnych zdradach”[29]. W amerykańskim „Variety” pojawiła się opinia, iż „wybrana z uczuciem ścieżka dźwiękowa, sięgająca od mrocznych hipnotyzujących ludowych ciekawostek, przez ostre akcenty bluesowe, aż po kulminacyjny, eteryczny rytm Bacha w interpretacji Glenna Goulda, jest być może najbardziej nieocenionym wkładem w film stworzony z niemal upiorną, wszechobecną precyzją”[30]. Zdaniem Manohli Dargis z „The New York Timesa” dzieło Pawlikowskiego to „jeden z tych sentymentalnych romansów, które nadają cierpieniu styl wysoki”[31]. Duet Kot – Kulig porównywany był do kreacji Humphreya Bogarta i Ingrid Bergman tudzież Omara Sharifa i Julie Christie[32]; niekiedy Kota obwieszczano „polskim Gregorym Peckiem” lub „polskim Jamesem Bondem[33].

Także w prasie francuskiej przeważały pochlebne recenzje: Anne Diatkine z „Libération” porównywała film Pawlikowskiego z arcydziełami francuskiego czarnego realizmu poetyckiego[34], a w „Téléramie” doznania z filmu odczytywano jako „jednocześnie intensywne i nieco nierealne, jak odległe fragmenty snu lub przeszłości, z których chciałoby się zachować jedynie istotne, bolesne i szczęśliwe wspomnienia”[35]. Z obrzydzeniem potraktował natomiast Zimną wojnę Ariel Schweitzer z konserwatywnego „Cahiers du cinéma”, uznając film Pawlikowskiego za „zabytkowe kino”, które „kładzie nacisk na staranne odtworzenie atmosfery tego okresu bardziej niż na analizę polityczną”[35].

Agnieszka Morstin w swojej analizie Zimnej wojny stwierdziła, że w ekspozycji swego filmu „Pawlikowski sprawnie operuje stereotypem zacofania cywilizacyjnego jako ugruntowanym w wyobraźni zachodniego widza emblematem polskości. Przewrotnie wygrywa ten stereotyp, obnażając jego powierzchowność i protekcjonalne postrzeganie naszego kręgu kulturowego, prezentując obrazy polskiej wsi powojennej, której nędza idzie w parze z lokalną tradycją muzyczną urzekającą surowym pięknem”[36]. Morstin porównała nawet grę Joanny Kulig w Zimnej wojnie do roli Zbigniewa Cybulskiego w Popiele i diamencie (1958) Andrzeja Wajdy, jako że Kulig „kreuje postać współczesną w kostiumie historycznym”, a jednocześnie jest „reprezentantką swojego pokolenia” – podobnie jak Cybulski[37]. Porównując jednak film Pawlikowskiego z Podwójnym życiem Weroniki (1991) Krzysztofa Kieślowskiego – i zauważając spore podobieństwa między nimi – Morstin wywnioskowała, że oba filmy szybko zaczynają być przewidywalne i popadają w ów nieustannie wygrywany stereotyp: „Polskie nieokrzesanie i charakterystyczna słowiańska ociężałość należycie kontrastuje tu z francuską finezją”[38].

Nagrody i nominacjeEdytuj

Zimna wojna była wielokrotnie nagradzana zarówno na polskich, jak i zagranicznych festiwalach. Na Festiwalu Filmowym w Cannes Paweł Pawlikowski został uhonorowany Złotą Palmą za reżyserię[39]. Film był trzykrotnie nominowany do nagród Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej (Oscarów) oraz czterokrotnie do Nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej, nie został jednak ostatecznie nagrodzony na żadnej z ceremonii rozdania tych nagród[40]. Film otrzymał również pięć statuetek podczas rozdań Europejskich Nagród Filmowych, zdobył też Złote Lwy oraz trzy inne wyróżnienia na 43. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni[41], a także siedem Polskich Nagród Filmowych[40].

Brytyjski dziennik „The Guardian” umieścił Zimną wojnę na 7. miejscu na liście 50 najlepszych filmów dystrybuowanych w Wielkiej Brytanii w 2018[42]. Benedict Cumberbatch w plebiscycie dla magazynu „Time Out” uznał dzieło Pawlikowskiego za najlepszy film dekady (2010–2019)[43].

Rok Organizator Nagroda Odbiorca Wynik[40]
2018 Festiwal Filmowy w Cannes Nagroda dla najlepszego reżysera Paweł Pawlikowski nagroda
Złota Palma nominacja
Lubuskie Lato Filmowe Złote Grono nagroda
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych Złote Lwy nagroda
Nagroda za dźwięk Maciej Pawłowski

Mirosław Makowski

nagroda
Nagroda za montaż Jarosław Kamiński nagroda
Złoty Kangur Paweł Pawlikowski nagroda
Flanders International Film Festival Grand Prix nagroda
Europejska Nagroda Filmowa Najlepszy film nagroda
Najlepszy reżyser nagroda
Najlepszy scenariusz nagroda
Nagroda za montaż Jarosław Kamiński nagroda
Najlepsza aktorka Joanna Kulig nagroda
Aktor europejski Tomasz Kot nominacja
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Sztokholmie Nagroda FIPRESCI Paweł Pawlikowski nagroda
Camerimage Srebrna Żaba Łukasz Żal nagroda
Festiwal Filmu Polskiego w Ameryce Złote Zęby Paweł Pawlikowski nagroda
Nagroda Krytyków Chicagowskich nagroda
Festiwal Młodego Kina Wschodnioeuropejskiego w Cottbus Nagroda Publiczności nagroda
National Board of Review of Motion Pictures Najlepszy film obcojęzyczny nagroda
Tygodnik „Polityka” Paszport „Polityki” w kategorii Film Joanna Kulig nagroda
Critics’ Choice Awards Najlepszy film nieanglojęzyczny Paweł Pawlikowski nominacja
Hiszpańska Akademia Filmowa Goya dla filmu europejskiego nagroda
2019 Amerykańskie Stowarzyszenie Operatorów Nagroda Amerykańskiego Stowarzyszenia Operatorów Łukasz Żal nagroda
Brytyjska Akademia Sztuki Filmowej Najlepszy reżyser Paweł Pawlikowski nominacja
Najlepszy scenariusz oryginalny Paweł Pawlikowski

Janusz Głowacki

nominacja
Najlepszy film nieanglojęzyczny Paweł Pawlikowski nominacja
Najlepsze zdjęcia Łukasz Żal nominacja
Koło Piśmiennictwa Filmowego SFP Złota Taśma dla filmu polskiego Paweł Pawlikowski nagroda
London Critics’ Circle Film Awards Nagroda dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego nagroda
Nagroda za osiągnięcia techniczne Łukasz Żal nagroda
Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej Oscar dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego Paweł Pawlikowski nominacja
Oscar za najlepszą reżyserię nominacja
Oscar za najlepsze zdjęcia Łukasz Żal nominacja
Francuska Akademia Sztuki Filmowej Cezar dla najlepszego filmu zagranicznego Paweł Pawlikowski nominacja
Polskie Nagrody Filmowe Orzeł dla najlepszego filmu nagroda
Orzeł za najlepszą reżyserię nagroda
Orzeł za najlepszy scenariusz Paweł Pawlikowski

Janusz Głowacki

nagroda
Orzeł za najlepsze zdjęcia Łukasz Żal nagroda
Orzeł za najlepszy dźwięk Maciej Pawłowski

Mirosław Makowski

nagroda
Orzeł za najlepszy montaż Jarosław Kamiński nagroda
Orzeł za najlepszą główną rolę kobiecą Joanna Kulig nagroda
Orzeł za najlepszą scenografię Katarzyna Sobańska

Marcel Sławiński

nominacja
Orzeł za najlepsze kostiumy Aleksandra Staszko nominacja
Orzeł za najlepszą główną rolę męską Tomasz Kot nominacja
Orzeł za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą Agata Kulesza nominacja
Orzeł za najlepszą drugoplanową rolę męską Borys Szyc nominacja
Empik Bestseller Empiku w kategorii: Film polski Paweł Pawlikowski nagroda
Stowarzyszenie Autorów Zdjęć Filmowych Nagroda za zdjęcia do filmu fabularnego Łukasz Żal nagroda
Tarnowska Nagroda Filmowa Grand Prix Paweł Pawlikowski nagroda
Nagroda Publiczności nagroda
Europejska Nagroda Filmowa Nagroda Publiczności nagroda

PrzypisyEdytuj

  1. Cold War (2018), Allmovie [dostęp 2020-04-05] (ang.).
  2. a b Cold War, Box Office Mojo [dostęp 2020-04-05].
  3. a b c Paweł Pawlikowski, Zimna wojna [DVD], Warszawa: Kino Świat, 2018.
  4. Zimna wojna w bazie filmpolski.pl
  5. a b c d e Barbara Hollender, Paweł Pawlikowski: Jeśli „Zimna wojna” spodobała się Nuriemu, rzeczywiście musi być spoko, Rzeczpospolita, 22 stycznia 2019 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  6. Priorytet 3 Filmy fabularne - Sesja 2/2016, Polski Instytut Sztuki Filmowej [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  7. a b c Mariola Wiktor, Tomasz Kot o „Zimnej wojnie”: Wielka miłość przegrywa z historią, Dziennik, 7 czerwca 2018 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  8. a b Janusz Wróblewski, Joanna Kulig: Skupiam się na tym, co przede mną, Polityka, 29 stycznia 2019 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  9. Artur Zaborski, Tomasz Kot: W „Zimnej wojnie” daliśmy z siebie wszystko, Vogue Polska, 13 maja 2018 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  10. Katarzyna Kojzar, Z Koszalina na czerwony dywan. Czarno-białe spojrzenie Łukasza Żala zachwyca Hollywood, Onet Kultura, 20 lutego 2019 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  11. Dariusz Pawłowski, Łódzka premiera filmu „Zimna wojna” w reżyserii Pawła Pawlikowskiego, Dziennik Łódzki, 4 czerwca 2018 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  12. Arkadiusz Biernat, Z Rud Raciborskich do Cannes. Tak kręcono „Zimną wojnę” w Buku, „Dziennik Zachodni” [dostęp 2018-09-24] (pol.).
  13. Małgorzata Domagała, Zapomniana cerkiew na Roztoczu. Właśnie tam kręcono „Zimną wojnę”. Kniazie czekają na Oscara, „Tygodnik Zamojski”, 9 lutego 2019 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  14. Karol Sakosik, Amazon kupił prawa do filmu „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego, Gazeta Wyborcza, 23 sierpnia 2017 [dostęp 2020-04-05].
  15. Paweł Pązik, „Zimna wojna” walczy o Oscary, Press.pl, 25 stycznia 2019 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  16. Natalia Nowecka, Muzyka do filmu „Zimna Wojna”: pełen soundtrack, piosenki, autorzy, Antyradio, 24 kwietnia 2019 [dostęp 2020-04-05] (pol.).
  17. Fionnuala Halligan, 'Cold War': Cannes Review, Screen, 10 maja 2018 [dostęp 2020-04-06] (ang.).
  18. Martyna Olasz, Premiera „Zimnej wojny” Pawła Pawlikowskiego, Dzieje.pl, 28 maja 2018 [dostęp 2020-04-06] (pol.).
  19. Zimna Wojna (Cold War) (2018), JPBox-Office [dostęp 2020-04-06] [zarchiwizowane z adresu 2020-04-06].
  20. Tambor 2019 ↓, s. 280.
  21. Michał Walkiewicz, Zakazane piosenki, Filmweb, 11 maja 2018 [dostęp 2020-04-04] (pol.).
  22. Jakub Popielecki, Ciepło, zimno, Kwartalnik Przekrój, 15 czerwca 2018 [dostęp 2020-04-04] (pol.).
  23. Janusz Wróblewski, „Zimna wojna” na wyżynach sztuki filmowej, Polityka, 5 czerwca 2018 [dostęp 2020-04-04] (pol.).
  24. Michał Piepiórka, Prosta historia o miłości, czaskultury.pl [dostęp 2020-04-04] (pol.).
  25. Iwona Kurz, Wychłodzone obrazy, „Dwutygodnik” (239), czerwiec 2018 [dostęp 2020-04-04] (pol.).
  26. a b Agata Łysakowska-Trzoss, „Zimna wojna” – reż. Paweł Pawlikowski – recenzja i ocena filmu, Histmag.org, 8 czerwca 2018 [dostęp 2020-04-04] (pol.).
  27. Peter Bradshaw, Cold War review – wounded love and state-sponsored fear in 1940s Poland, „The Guardian”, 11 maja 2018, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-04-04] (ang.).
  28. Rachel Donadio, Cold War Meditates on Exile, Nationalism, and Love, The Atlantic, 20 grudnia 2018 [dostęp 2020-04-25] (ang.).
  29. Stephanie Zacharek, Cannes Review: Cold War Is a Terrific Romantic Drama That Burns Clean, Time, 11 maja 2018 [dostęp 2020-04-25] (ang.).
  30. Guy Lodge, Film Review: ‘Cold War’, Variety, 10 maja 2018 [dostęp 2020-04-04] (ang.).
  31. Manohla Dargis, ‘Cold War’ Review: Love Without Borders, „The New York Times”, 20 grudnia 2018, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-04-25] (ang.).
  32. The Ten Best Films of 2018, RogerEbert.com, 11 grudnia 2018 [dostęp 2020-04-25] (ang.).
  33. Tomasz Kot, Culture.pl [dostęp 2020-04-25] (ang.).
  34. Anne Diatkine, «Cold War», l’effroi de la passion, Libération.fr, 23 października 2018 [dostęp 2020-04-04] (fr.).
  35. a b Cold War: Les critiques presse. AlloCine [dostęp 2020-04-04].
  36. Morstin 2018 ↓, s. 86.
  37. Morstin 2018 ↓, s. 88.
  38. Morstin 2018 ↓, s. 89.
  39. Mateusz Demski: Złota Palma Cannes 2018 dla Pawła Pawlikowskiego za „Zimną wojnę”. „Nagrodę dedykuję Januszowi Głowackiemu”. Dziennik Zachodni, 21 maja 2018. [dostęp 2018-09-23].
  40. a b c Zimna wojna w bazie filmpolski.pl
  41. Tomasz Zacharczuk, Złote Lwy dla filmu „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego, Trójmiasto.pl, 22 września 2018 [dostęp 2018-09-23].
  42. Andrew Pulver, The 50 best films of 2018 in the UK: No 7 – Cold War, „The Guardian”, 13 grudnia 2018, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-04-09] (ang.).
  43. Joanna Chojnacka, Polska produkcja wybrana przez Benedicta Cumberbatcha najlepszym filmem dekady, Antyradio, 19 grudnia 2019 [dostęp 2020-04-09] (pol.).

BibliografiaEdytuj

  • Agnieszka Morstin, Kieślowski versus Pawlikowski. „Podwójne życie Weroniki” i „Zimna wojna” jako opowieści o świecie dwudzielnym, „Kwartalnik Filmowy” (103), 2018, s. 79–90 [dostęp 2020-04-04].
  • Agnieszka Tambor, Półka filmowa 2018, „Postscriptum Polonistyczne” (23), 2019, s. 279–288, DOI10.31261/PS_P.2019.23.19 [dostęp 2020-04-04].

Linki zewnętrzneEdytuj