Otwórz menu główne

Zinaida Tusnołobowa-Marczenko

Bohater Związku Radzieckiego

Zinaida Michajłowna Tusnołobowa-Marczenko j. ros. Зинаида Михайловна Туснолобова-Марченко (ur. 23 listopada 1920, zm. 20 maja 1980) – radziecka pielęgniarka, sanitariuszka w okresie walk tzw. wielkiej wojny ojczyźnianej, wyróżniona tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1957)[1].

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się 23 listopada 1920 roku we wsi Szaucowa pod Połockiem w guberni witebskiej (obecnie w rejonie rossońskim obwodu witebskiego na Białorusi) w rodzinie chłopskiej. W 1941 roku poznała i poślubiła Iosifa Marczenkę[2]. Od 1942 roku mieszkała w Lenińsku Kuźnieckim, biorąc udział w kursie dla pielęgniarek. Od kwietnia 1942 roku służyła jako sanitariuszka w 303-dywizji piechoty 60. armii ZSRR na froncie woroneskim[3]. W ciągu 8 miesięcy służby frontowej wyniosła z pola walki 123 rannych. Została wówczas odznaczona Orderem Czerwonej Gwiazdy. W lutym 1943 roku została ranna w trakcie walk. Odnaleziono ją ranną w zamarźniętym błocie. W wyniku odmrożeń i gangreny, lekarze ze szpitala polowego amputowali jej obydwie ręce i nogi. Po kuracji udzielała się propagandowo występując w radzieckich w fabrykach i radio-rozgłośniach[2].

Po wojnie osiadła wraz z mężem w Połocku. 6 grudnia 1957 roku została wyróżniona tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. Zinaidę Tusnołobową-Marczenko wyróżniono również Orderem Lenina, a w 1965 roku Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, przyznał jej jako trzeciej radzieckiej pielęgniarce w historii – Medal Florence Nightingale. Zmarła 20 maja 1980 roku i została pochowana w Połocku[1].

PrzypisyEdytuj