Znajdzina

Znajdzina (pol. hist. Mandzin, Ursynów; biał. Знайдзіна; ros. Знайдино) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Koniuchy.

Znajdzina
Знайдзіна
Знайдино
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Rejon brzostowicki
Sielsowiet Koniuchy
Populacja (2009)
• liczba ludności

56[1]
Nr kierunkowy 1511
Kod pocztowy 231787
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa konturowa obwodu grodzieńskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Znajdzina”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, po lewej znajduje się punkt z opisem „Znajdzina”
Ziemia53°22′42″N 23°55′08″E/53,378333 23,918889
Portal Białoruś

NazwaEdytuj

Majątek nazywał się Mandzin, jednak miejscowi Białorusini przekręcali tę nazwę i zamiast niej używali określenia Znajdzino. Zirytowany tym właściciel majątku Tadeusz Ursyn Niemcewicz w latach 30. XX w. zmienił urzędową nazwę na Ursynów. Nowa nazwa jednak się nie przyjęła. Po II wojnie światowej zmieniono nazwę na Znajdzino[2].

HistoriaEdytuj

Dawniej majątek ziemski i folwark należący do Ursyn Niemcewiczów. W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim. Należał do parafii Trójcy Przenajświętszej w Indurze. W 1930 majątek liczył 170 hektarów ziemi. Wyrabiano w nim również cegłę oraz eksploatowano torfowiska. Przed II wojną światową majątek został unowocześniony.

Po 17 września 1939 majątek był okradany przez białoruskich komunistów. Po nastaniu władzy sowieckiej komisarze Armii Czerwonej (przeważnie Żydzi) podjudzali Białorusinów przeciwko Polakom do niszczenia, rabunku i mordów. Mandzin został wówczas rozkradziony. 26 września 1939 komuniści zamordowali właściciela majątku Tadeusza Ursyna Niemcewicza. Jego żona Eugenia Ursyn Niemcewicz z dziećmi uciekła z Mandzina do Grodna.

W 1940 w majątku urządzono kołchoz. Za czasów okupacji niemieckiej zarządzany był przez niemiecką administrację[2].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj