Zofia Lindorfówna

polska aktorka

Zofia Lindorfówna (ur. 12 lutego 1905 w Lublinie, zm. 3 stycznia 1975 w Warszawie) – polska aktorka.

Zofia Lindorfówna
Ilustracja
Zofia Lindorfówna
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1905
Lublin
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1975
Warszawa
Zawód aktorka
Współmałżonek Józef Węgrzyn, Aleksander Dziewiałtowski-Gintowt, Stefan Martyka
Grób Zofii Lindorfówny i Stefana Martyki na Cmentarzu Powązkowskim

ŻyciorysEdytuj

Od roku 1913 mieszkała w Warszawie. Uczęszczała do Gimnazjum im. Marii Konopnickiej. W roku 1922 ukończyła Kursy Wokalno-Dramatyczne H.J. Hryniewieckiej i po popisie szkolnym została zaangażowana przez Ludwika Solskiego do Teatru Rozmaitości (późniejszy Narodowy), gdzie debiutowała rolą Janiny w „Sublokatorce” Adama Grzymały-Siedleckiego.

Wkrótce zagrała Biankę w „Poskromieniu złośnicy” Williama Szekspira, Infantkę w „Cydzie” Pierre Corneille’a, Zosię w „Dziadach” Adama Mickiewicza. W roli Księżniczki Eboli w „Don Carlosie” Friedricha Schillera wystąpiła u boku swego męża Józefa Węgrzyna, który grał Carlosa. W roku 1932 na scenie Teatru Narodowego zagrała Rachel w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego.

Wystąpiła w rolach filmowych: w „Panu Twardowskim” zagrała Barbarę Radziwiłłównę, w „Halce” Zofię, a w „Trędowatej” i w „Ordynacie Michorowskim” Ritę Szeliżankę.

W czasie okupacji niemieckiej pracowała jako kelnerka w „Cafe Bodo” i „U Aktorek”. Po Powstaniu Warszawskim do września 1945 przebywała w Radomiu, Zakopanem, Nałęczowie, Podkowie Leśnej.

Po II wojnie światowej występowała w Teatrze Polskim w Warszawie kierowanym przez Arnolda Szyfmana. W roku 1957 przeszła do Teatru Narodowego. W roku 1968 wystąpiła w ostatniej roli scenicznej, Pani Dobrójskiej w „Ślubach Panieńskich” Aleksandra Fredry.

W maju 1973 otrzymała tytuł członka zasłużonego SPATiF-ZASP. 14 lipca 1973 odbył się jubileusz jej pięćdziesięciolecia jej pracy artystycznej.

Była zamężna trzykrotnie: z Józef Węgrzynem zawarła ślub w obrządku prawosławnym, po rozwodzie z nim powtórnie z prawnikiem Aleksandrem Dziewiałtowskim-Gintowtem, po raz trzeci z aktorem Stefanem Martyką, zastrzelonym 9 września 1951.

Została pochowana w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 53-IV-16)[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Cmentarz Stare Powązki: RUDOLF STRASZEWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2017-08-24].

BibliografiaEdytuj