Zofia Stankiewicz

polska malarka, graficzka

Zofia Stankiewicz (ur. 14 września 1862 w Ryżowie (Rejon cudnowski, Obwód żytomierski) – zm. 4 października 1955 w Warszawie) – polska malarka, graficzka reprezentująca nurt symbolizmu; działaczka społeczna, feministka[1].

Zofia Stankiewicz
Ilustracja
Data urodzenia 14 września 1862
Data i miejsce śmierci 4 października 1955
Warszawa
Narodowość polska
Alma Mater Académie Julian
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Zofii Stankiewicz na Powązkach; Warszawa, 31 lipca 2008

Studiowała w Charkowie. Następnie zdobywała wiedzę w Klasie Rysunku u Wojciecha Gersona w Warszawie i w Académie Julian w Paryżu. Po powrocie do Warszawy kształciła się w pracowniach Miłosza Kotarbińskiego, Konrada Krzyżanowskiego i Kazimierza Stabrowskiego.

Zofia Stankiewicz pracowała głównie w Warszawie. W pierwszych latach głównie malowała pejzaże i martwą naturę. W 1900 roku zaprezentowała studium drzew wykonane węglem, za które otrzymała nagrodę[1]. Od 1904 roku poświęciła się wyłącznie grafice[1].

W 1911 zdobyła III nagrodę za akwatintę Mój dom rodzinny na 1. Konkursie Graficznym im. H. Grohmana w Zakopanem[1].

W roku 1912, wraz z Ignacym Łopieńskim i Franciszkiem Siedleckim założyła Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Graficznych[2].

Stankiewicz uprawiała techniki artystyczne: litografię i linoryt, ale przede wszystkim akwatintę i akwafortę[3]. W jej twórczości dominowała tematyka architektoniczna[3]; wiele prac przedstawia widoki z dawnej Warszawy (m.in. teka Warszawa, 1922)[4][1].

W kwietniu 1925 r. jej prace znalazły się na wystawie w warszawskim Salonie Sztuki Czesława Garlińskiego. Zaprezentowała widoki z Wilna i Warszawy oraz sześć akwafort z teki Kraków[3]. W latach 30. w jej twórczości pojawiła się tematyka nadmorska (motyw Półwyspu Helskiego)[1].

W 1933 artystka została laureatką Nagrody Miasta Stołecznego Warszawy.

Odznaczona dwukrotnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929[5] i 1954[6]).

Zofia Stankiewcz zmarła 4 października 1955 i została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 101-6-14)[7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Zofia Stankiewicz | Życie i twórczość | Artysta, Culture.pl [dostęp 2019-12-23] (ang.).
  2. Franciszek Siedlecki | Życie i twórczość | Artysta, Culture.pl [dostęp 2019-12-23] (ang.).
  3. a b c Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, „Studia Waweliana”, 11-12, Secesja, 2004, s. 223-225.
  4. Katarzyna Kulpińska, Matryce, odbitki-ślady kobiet : Polskie graficzki i ich twórczość w dwudziestoleciu międzywojennym, Toruń, ISBN 978-83-231-3689-7, OCLC 993268178 [dostęp 2019-12-23].
  5. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu działalności artystycznej” M.P. z 1929 r. nr 274, poz. 630
  6. 16 lipca 1954 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1565
  7. Cmentarz Stare Powązki: WIKTORJA STANKIEWICZOWA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-19].