Zorro (film 1975)

Zorrowłosko-francuski film fabularny z 1975 roku w reżyserii przez Duccia Tessariego na podst. postaci Zorro stworzonej przez pisarza Johnstona McCulleya, z Alainem Delonem w tytułowej roli.

Zorro
Gatunek

przygodowy, spaghetti western, płaszcza i szpady

Data premiery

6 marca 1975
19 kwietnia 1976 (Polska)[1]

Kraj produkcji

Włochy
Francja

Język

włoski, francuski, niemiecki

Czas trwania

124 min

Reżyseria

Duccio Tessari

Scenariusz

Giorgio Arlorio

Główne role

Alain Delon
Stanley Baker
Ottavia Piccolo
Enzo Cerusico
Moustache
Adriana Asti

Muzyka

Guido De Angelis
Maurizio De Angelis

Zdjęcia

Giulio Albonico

Scenografia

Enzo Bulgarelli

Kostiumy

Luciano Sagoni

Montaż

Mario Morra

Produkcja

Luciano Martino

Wytwórnia

Mondial Televisione Film
Les Productions Artistes Associés

Dystrybucja

Les Artistes Associés
Titanus

FabułaEdytuj

Nowa Hiszpania, początek XIX wiek. Don Miguel Vega de la Serna ma być nowym gubernatorem Nowej Aragonii po zmarłym na malarię wuju, don Fernandzie. Jego przyjaciel – zawadiaka i awanturnik Diego, zwraca uwagę, że w tych regionach nie ma malarii. Nocą, gdy Diego ma wrócić do Hiszpanii, don Miguel ginie zamordowany przez skrytobójców. Diego ich zabija i dowiaduje, że zleceniodawcą zabójstwa był pułkownik Huerta. Żądny zemsty zamierza podszyć się pod Miguela jako gubernator. Chce zabić ludzi odpowiedzialnych za śmierć Miguela, ale wiąże go przysięga dana umierającemu, by nie przelewał w krwi jego imieniu.

Diego jako don Miguel przybywa do Nowej Aragonii, której faktycznym władcą jest pułkownik Huerta. Poznaje też wdowę po don Fernandzie – Carmen, która nigdy nie miała okazji zobaczyć swego siostrzeńca. Podczas spotkania z adiutantem zmarłego gubernatora, Prusakiem kapitanem Fritzem von Merkelem odkrywa zatrute jedzenie. Diego konsekwentnie udający oderwanego od rzeczywistości lalusia prosi Huertę, wybitnego szermierza o przydzielenie ochroniarza. Gdy zostaje nim żarłoczny i fajtłapowaty sierżant Garcia, Diego wie, że to kwestia czasu, gdy i jego Huerta zabije.

Wraz z niemym służącym Joaquínem odkrywa tajne przejście, którego don Fernando używał do schadzek. W przebraniu chłopów dowiadują się, że Huerta jest okrutnym despotą ciemiężącym coraz uboższą ludność na różne sposoby. Diego widząc figle zamboańskiego chłopca imieniem Chico poznaje znaczenie znaku Zorro, ducha czarnego lisa, który według lokalnych legend ma uwolnić zwierzęta. Gdy brat zakonny Francisco, wspierający ubogich, zostaje skazany w nieuczciwym procesie ratuje go ubrany na czarno zamaskowany jeździec zwący siebie Zorro i inicjuje samosąd na jego oprawcach. Jest nim Diego, który przywdziewa maskę walcząc z opresją żołnierzy Huerty i zachęcając mieszkańców do walki o swoje.

Diego poznaje kuzynkę don Miguela, Ortensię z rodu Pulidów pozbawioną majątku za rzekomy spisek przeciw Nowej Aragonii, a tak naprawdę za głośny sprzeciw wobec rządom Huerty. Gdy jako Zorro rozprawia się z żołnierzami Garcii, skrywa się w domu Pulidów. Przybywa też szukający go Huerta, który chce wymusić na Ortensii poślubienie go. Z opresji ratuje ją Zorro, który wypędza Huertę i Ortensia się w nim zakochuje. Nocą Zorro pomaga odeprzeć pozorowany przez żołnierzy napad na Carmen i von Fritza, którzy się wzajemnie zakochują. Huerta zwiększa swój terror i aresztuje więcej ludzi do pracy w kamieniołomach.

Diego jako don Miguel organizuje przyjęcie dla arystokracji i wysyła sobie groźby porwania z rąk Zorro. Huerta decyduje się aresztować Ortensię jako przynętę dla Zorro. Ten opracował odbicia Ortensii i ukrywa ja w klasztorze brata Francisca. Huerta zaczyna podejrzewać don Miguela o bycie Zorro, jako że tylko jemu powiedział o swym planie. Diego udaje się odsunąć te podejrzenia i proponuje bycie przynętą. Nie zakłada kostiumu Zorro i to zaprzyjaźnieni biedacy przebierają za niego, by zmylić wojsko. On sam pozoruje swe porwanie i jako Zorro zmusza pilnującego Garcię do kamieniołomu, gdzie zwraca wolność wszystkim więźniom.

Zorro umyka wojsku zeskakując z klifu do wody, przekonując tym samym Huertę, że on i don Miguel nie żyją. Przejmuje oficjalnie władzę i przymusza Ortensię do ślubu. Ceremonię przerywają więźniowie pod wodzą brata Francisca. Ujawnia się także Zorro. Gdy brat Francisco chce powstrzymać Huertę, ginie z jego pistoletu. Budzi to gniew więźniów, do których dołącza arystokracja. Szturm przerywa sam Zorro, który w tym przypadku zamierza złamać przysięgę daną don Miguelowi i staje do pojedynku na szpady z Huertą. Intensywna walka przenosi się do siedziby gubernatora i kończy się ujawnieniem tożsamości Zorro i śmiercią Huerty. Nowa Aragonia jest wolna od terroru, a Ortensia ogłasza, że gdy znów pojawi się niesprawiedliwość, Zorro powróci.

ObsadaEdytuj

Rola Aktor Włoski dubbing Francuski dubbing
Zorro / Diego Alain Delon Gino La Monica
pułkownik Huerta Stanley Baker Paolo Ferrari Roger Rudel
contessina Ortensia Pulido Ottavia Piccolo Béatrice Delfe
Joaquín Enzo Cerusico
sierżant Garcia Moustache Mario Maranzana
ciotka Carmen Adriana Asti Martine Sarcey
kapitan Fritz von Merkel Giacomo Rossi Stuart Romano Malaspina Claude Bertrand
brat Francisco Giampiero Albertini André Valmy
Chico Paulino Rito brak danych
Don Miguel Vega de la Serna Marino Masè Luciano Melani
Señoria de la Serna Rajka Jurcec brak danych

OdbiórEdytuj

Maciej Dalczyński pod pseudonimem Jacek Tabęcki[2] na łamach „Filmu” dał pozytywną recenzję. Dostrzegł odmienność wersji Tessariego w stosunku do innych produkcji o Zorro, szczególnie kreację Alaina Delona zbliżającą postać do bohatera romantycznego i egzystencjalnego. Pochwalił realizację oraz grę aktorską, a także zaznaczył lepszy na tle innych filmów płaszcza i szpady[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Przed premierą. „Film”. 4 (14 (166)), s. 23, 1976-04-04. Warszawa: RSW „Prasa-Książka-Ruch”. [dostęp 2022-02-13]. 
  2. Film w prasie polskiej | Tabęcki Jacek (pseud.). Filmpolski.pl. [dostęp 2022-02-14]. (pol.).
  3. Maciej Dalczyński. Błękitne oczy pod czarną maską. „Film”. 4 (18 (170)), s. 6, 1976-05-02. Warszawa: RSW „Prasa-Książka-Ruch”. [dostęp 2022-02-13]. 

Linki zewnętrzneEdytuj