Związek Polskich Inżynierów Kolejowych

Związek Polskich Inżynierów Kolejowych - jedna z działających w okresie międzywojennym w środowisku pracowników kolejowych organizacji związkowych, powstała w 1919. Angażował się w rozwiązywanie problemów bieżących na PKP, prowadził działalność odczytową i wydawniczą. Związek był współorganizatorem Stałej Delegacji Polskich Zrzeszeń Technicznych, od 1935 należał do Naczelnej Organizacji Inżynierów RP, Ligi Drogowej, Komitetu Stowarzyszeń Pracowników Kolejowych. Podejmował wysiłki zmierzające do utworzenia Związku Polskich Inżynierów Komunikacyjnych, które skończyły się niepowodzeniem. W ostatnim okresie skupiała członków w 11 kołach.

Związek Polskich Inżynierów Kolejowych
Państwo  Polska
Siedziba Warszawa
Data założenia 1919
Zakończenie działalności 1939
Rodzaj stowarzyszenia związek zawodowy
Zasięg organizacja o zasięgu krajowym
Prezes Marian Widawski (1934–1939)
Członkowie 361 (1919), 885 (1928), 915 (1929), 714 (1931), 1.060 (1936), 1.065 (1939)
brak współrzędnych

Wcześniej inżynierowie kolejowi byli zrzeszeni np. w Galicji (do 1918) - w Związku Inżynierów Cesarsko – Królewskich Austriackich Kolei Państwowych. W pracach źródłowych spotyka się też i inne nazwy tej samej organizacji - Stowarzyszenie Kolei Państwowych w Austrii, Towarzystwo Inżynierów c. k. Austriackich Kolei Państwowych, Towarzystwo Inżynierów Kolei Państwowych, Związek Inżynierów Kolejowych.

PrezesiEdytuj

  • K.Mikucki (1919)
  • Ignacy Wolicki (1919–1920)[1]
  • Witold Bieniecki (1920–1923)
  • Seweryn Andrzejewski (1923–1926)
  • Wiesław Gąssowski (1926–1932)
  • Stanisław Felsz (1932–1933)
  • Józef Bortnowski (1933–1934)
  • Marian Widawski (1934–1939)

MediaEdytuj

Organem związku był mies. Inżynier Kolejowy (1924-1939) w nakładzie 1.600 egz., oraz dodatek Przegląd Zagranicznego Piśmiennictwa Kolejowego (1927-1939).

SiedzibyEdytuj

W latach 1927-1930 siedziba mieściła się w Wydziale Drogowym Dyrekcji Warszawskiej w budynku Naimskiego przy pl. Trzech Krzyży 8, obiekt obecnie nie istnieje, w latach 1930-1932 przy ul. Żurawiej 23, w 1934 ponownie przy pl. Trzech Krzyży 8, w latach 1936-1939 przy ul. Kruczej 14, w budynku którego od 1931 związek był właścicielem (Dom Związku Inżynierów Kolejowych), obecnie nie istnieje; dysponował też pokojami gościnnymi [2].

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Kamiński: Kalendarz Poradnik obywatelski i służbowy Kolejowca Polskiego 1927, Wilno, 112 s.
  • 20-lecie komunikacji w Polsce odrodzonej, Koncern Prasowy "Ilustrowany Kuryer Codzienny" Kraków 1939, 560 s.
  • Józef Piłatowicz: Słownik polskich stowarzyszeń technicznych i naukowo-technicznych do 1939 r., [w:] Ruch stowarzyszeniowy inżynierów i techników polskich do 1939 r., T. II, NOT Warszawa 2005, ​ISBN 83-921738-2-1
  • książki telefoniczno-adresowe

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. jednocześnie dyr. departamentu mechanicznego i zasobów Ministerstwa Komunikacji, wg Inżynier Kolejowy nr 4/1924, s. 76
  2. reklamy w wielu nr. czasopisma „Inżynier Kolejowy”