Otwórz menu główne

Związek Zielonych i Rolników

Związek Zielonych i Rolników (łot. Zaļo un Zemnieku savienība, ZZS) – łotewska centrowa koalicja polityczna utworzona w 2002. W latach 2002–2011 oraz 2014–2019 jeden z podmiotów tworzących centroprawicowe gabinety Łotwy. Przewodniczącym sojuszu pozostaje Edgars Tavars.

Związek Zielonych i Rolników
Ilustracja
Lider Edgars Tavars
Data założenia 2002
Adres siedziby Jēkaba iela 16, Rīga, LV-1811
Ideologia polityczna centrum, agraryzm, zielona polityka, eurosceptycyzm
Poglądy gospodarcze etatyzm
Barwy      zieleń
Obecni posłowie
11 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 8
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Związek Zielonych i Rolników powstał w 2002 jako koalicja dwóch ugrupowań: Łotewskiego Związku Rolników i Łotewskiej Partii Zielonych. Wcześniej, w wyborach do Sejmu V i VI kadencji, obie partie startowały osobno. W wyborach w 1993 LZS zdobył 10,65% głosów i 12 mandatów, zaś tzw. Zielona Lista – 1,19% głosów. W wyborach w 1995 Łotewska Partia Zielonych współpracowała z Łotewskim Narodowym Ruchem Niepodległości (LNNK), zaś Łotewski Związek Rolników – ze Związkiem Chrześcijańsko-Demokratycznym i Łatgalską Partią Demokratyczną. Oba ugrupowania uzyskały wówczas siedem mandatów w Sejmie (LZP – 4, LZS – 3). W wyborach w 1998 żadna z partii nie uzyskała miejsc w Sejmie (LZP w sojuszu z KDS i Partią Pracy zebrała 2,29% głosów; LZS samodzielnie – 2,47%), jednak skutecznie ubiegały się o miejsca w radach: Łotewska Partia Zielonych w dużych miastach, zaś Łotewski Związek Rolników w radach gminnych.

Pierwszy raz obie partie wystartowały w koalicji w wyborach sejmowych w 2002, uzyskując 9,4% głosów i 12 mandatów. ZZS weszła w skład rządu Einarsa Repšego: Dagnija Staķe objęła resort zabezpieczenia społecznego, Raimonds Vējonis środowiska (i do stycznia 2003 – rozwoju regionalnego), a Mārtiņš Roze rolnictwa. Po upadku gabinetu polityk Łotewskiej Partii Zielonych Indulis Emsis został na krótki okres premierem – urząd pełnił od 9 marca do 2 grudnia 2004. Pozostali ministrowie ZZS zachowali swoje teki. Działacze Związku weszli także w skład pierwszego Aigarsa Kalvītisa, utworzonego w grudniu 2004, obejmując te same resorty. Po wyjściu z koalicji Nowej Ery Baiba Rivža została na trzy lata ministrem oświaty i nauki.

W wyborach w 2006 ZZS uzyskał 16,71% głosów i 18 mandatów[1], z czego 13 dla LZS, 4 dla LZP i dwa dla przedstawicieli ugrupowania "Dla Łotwy i Windawy", w tym Gundarsa Daudzego, który został w 2007 marszałkiem Sejmu IX kadencji. Partia wygrała wybory w Kurlandii (27,52% głosów) i Semigalii (24,18%). Zachowała swe teki w drugim rządzie Aigarsa Kalvītisa (2006–2007), weszła również w skład gabinetów Godmanisa (2007–2009) i Dombrovskisa (2009–2010).

W wyborach w 2010 ugrupowanie zajęło trzecie miejsce z poparciem 19,68%, które przełożyło się na 22 mandatów. Najlepszy wynik koalicja uzyskała w Kurlandii, najgorszy w Rydze i Łatgalii. Spośród 22 miejsc w Sejmie 13 przypadło LZS, 4 – LZP, 2 – Partii Lipawskiej, a 3 – ugrupowaniu "Dla Łotwy i Windawy". Partia była reprezentowana przez sześciu ministrów w drugim gabinecie Dombrovskisa, zaś Gundars Daudze został wicemarszałkiem Sejmu X kadencji. Po wyborach w 2011 ZZS pozostawało w opozycji. Weszło w skład rządu Laimdoty Straujumy. W wyborach parlamentarnych w 2014 zieloni i rolnicy uzyskali 19,53% głosów oraz 21 mandatów w Sejmie XII kadencji[2].

Koalicja ubiegała się o miejsca w Parlamencie Europejskim (w latach 2004 i 2009), w obu przypadkach bez powodzenia (odpowiednio: 4,25% i 3,72%). Jest reprezentowana w samorządach miejskich i gminnych – jej przedstawiciel (Andris Rāviņš) pełni m.in. funkcję burmistrza Jełgawy. W wyborach europejskich 2014 posłanką ZZS została Iveta Grigule, która sprawowała swój mandat do 2019. W wyborach w 2019 partia nie uzyskała przedstawicielstwa w Parlamencie Europejskim.

WładzeEdytuj

Przewodniczącym sojuszu pozostaje Edgars Tavars, wcześniej tę funkcję pełnił Armands Krauze.

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj