Otwórz menu główne

Zygmunt Stanisław Łenyk (ur. 13 lutego 1950 w Chrzanowie) – polski polityk, przedsiębiorca, psycholog, poseł na Sejm I kadencji.

Zygmunt Łenyk
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1950
Chrzanów
Poseł I kadencji Sejmu
Okres od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Przynależność polityczna Konfederacja Polski Niepodległej
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

ŻyciorysEdytuj

Ukończył w 1974 studia na Wydziale Psychologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1983 specjalizował się w zakresie psychologii klinicznej.

Był członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich. W latach 70. należał do PZPR. W 1979, za niezależną działalność polityczną, został usunięty z partii[1]. Od 1972 do 1976 kierował zarządem okręgu krakowskiego Polskiego Związku Niewidomych, następnie pracował w Szpitalu Psychiatrycznym w Krakowie, później jako masażysta leczniczy.

Od 1979 do 1994 był członkiem Konfederacji Polski Niepodległej. Od 1980 wchodził w skład rady politycznej, w latach 1984–1986 kierował Obszarem II KPN, a w latach 1985–1988 stał na czele Centralnego Kierownictwa Akcji Bieżącej KPN[1]. Włączył się również w działalność Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Uczestniczył w niezależnym ruchu wydawniczym, m.in. w redakcjach „Opinii Krakowskiej”. „Komunikatu”. „Niepodległości”. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981, po wprowadzeniu stanu wojennego, został internowany. Zwolniono go 15 marca 1982[1]. Był następnie wielokrotnie zatrzymywany, także karany przez kolegium ds. wykroczeń za kolportowanie ulotek. Został tymczasowo aresztowany 8 marca 1985 wraz z członkami rady politycznej KPN, zwolniono go z uwagi na stan zdrowia, obejmując dozorem milicyjnym.

W III RP od 1991 do 1993 z ramienia KPN sprawował mandat posła I kadencji, następnie pełnił funkcję doradcy prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W 1995 został właścicielem i dyrektorem krakowskiej Szkoły Języków „Poliglota”.

Wielokrotny uczestnik Marszu Szlakiem I Kompanii Kadrowej na trasie Kraków-Kielce. W 2002 z ramienia Platformy Obywatelskiej kandydował do krakowskiej rady miejskiej[2]. W 2008 stał na czele Komitetu Obchodów Jubileuszu 30-lecia Konfederatów Polski Niepodległej. Kilka lat później został działaczem Komitetu Obrony Demokracji[3].

W 2008 odznaczony przez ministra obrony narodowej Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”. W 2009 prezydent Lech Kaczyński, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4]. W 2017 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[5].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj