Otwórz menu główne

ŻyciorysEdytuj

W czasie I wojny światowej znalazł się w Rosji i uczęszczał do szkoły w Teodozji na Krymie. Po I wojnie światowej wrócił do Polski. Ukończył w 1921 Szkołę Zgromadzenia Kupców w Warszawie, po czym rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim[1].

Tytuł doktora wszech nauk lekarskich otrzymał w 1928. Uczeń Kazimierza Orzechowskiego, jeszcze jako student związał się z jego kliniką. W 1934/35 w Paryżu, na stypendium Funduszu Kultury Naukowej, studiował neurologię u Lhermitte'a i patologię u Roussy'ego i Oberlinga. W 1938 został adiunktem na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie II wojny światowej pracował w klinice i w szpitalu Przemienienia Pańskiego. W ostatnich latach wojny pracował w szpitalu w Kielcach. W latach 1945–1948 należał do PPR, od 1948 roku należał do PZPR[2].

Po 1945 powierzono mu zadanie organizacji Kliniki Neurologicznej przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie[3]. 11 sierpnia 1945 habilitował się na podstawie pracy o guzach szyszynki. W latach 1946–1949 poseł nadzwyczajny RP w Kairze, a także Addis Abebie i Damaszku. W 1950 roku przez krótki czas prowadził oddział neurologiczny szpitala w Tworkach. Następnie organizował Państwowy Instytut Psychoneurologiczny, placówkę naukowo-badawczą Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej na terenie szpitala w Tworkach, gdzie prowadził prace dotyczące ośrodkowego układu nerwowego[4]. W latach 1951–1973 dyrektor Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie[5]. Od 1974 Przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Psychoneurologicznego[1].

Był członkiem Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej oraz członkiem prezydium Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego. Kierował przez kilka lat Zakładem Higieny Psychicznej Polskiej Akademii Nauk. Przeszedł na emeryturę w 1973. Członek PPR, a potem PZPR. Członek Polskiego Towarzystwa Neurologicznego i przez kilka kadencji jego prezes, potem prezes honorowy. Członek zagraniczny Francuskiego Towarzystwa Neurologicznego.

Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski V i III Klasy, i Orderem Sztandaru Pracy II Klasy[1].

Dorobek naukowyEdytuj

Pierwsza praca Kuligowskiego (1929) dotyczyła zaburzeń neurologicznych w niedoczynności tarczycy. Publikował prace kazuistyczne i neuropatologiczne na temat guzów układu nerwowego, chorób zwyrodnieniowych i zapalnych, schorzeń neuroendokrynologicznych. Razem z Orzechowskim opisał w 1933 przypadek rzadkiej postaci nowotworu mózgu – neuroblastoma verum płata czołowego[6]. Członek komitetu redakcyjnego czasopism naukowych "Neuropatologia Polska"[7] i "Neurologia, Neurochirurgia i Psychiatria Polska"[potrzebny przypis].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c I. Wald. Prof. dr hab. Zygmunt Wacław Kuligowski w 80-lecie urodzin. „Neurologia i Neurochirurgia Polska”. 17 (4), s. 435-7, 1983. PMID: 6358932. 
  2. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 491. ISBN 83-223-2073-6.
  3. Seweryna Konieczna. Historia polskiej neurologii i neurochirurgii – Profesor Zofia Majewska – twórczyni polskiej szkoły neurologii rozwojowej. „Neurologia i Neurochirurgia Polska”. 42, 3, s. 274, 2008. 
  4. Historia Historia Kliniki Neurochirurgii ICMDiK PAN. Strona internetowa Instytutu Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. M. Mossakowskiego PAN. [dostęp 2016-09-03].
  5. Stanisław Pużyński, Czesław Czabała: Instytut Psychiatrii i Neurologii - zarys dziejów. Strona internetowa Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. [dostęp 2010-02-20].
  6. Orzechowski K., Kuligowski Z. W. Ein Fall von Neuroblastoma verum des Stirnlappens. „Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie”. 147 (1), s. 696-712, 1933. Springer Berlin / Heidelberg. DOI: 10.1007/BF02870467. 
  7. Zeskanowane pierwsze strony dwóch numerów pisma "Neuropatologia Polska" z 1963 r. (wydawca: PZWL). Strona internetowa Stowarzyszenia Neuropatologów Polskich. [dostęp 2010-02-21].