Śmierć Hiacynta – obraz włoskiego malarza barokowego Giovaniego Tiepola.

Śmierć Hiacynta
Ilustracja
Autor Giovanni Battista Tiepolo
Rok wykonania 1752 - 1753
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 287 × 232 cm
Muzeum Muzeum Thyssen-Bornemisza

Temat obrazu został zaczerpnięty z Metamorfoz Owidiusza. Opowiada o wzajemnej miłości boga Apolla i Hiacynta. Pewnego razu Apollo zabawiał się dyskiem miotając go wysoko w niebo rozcinając chmury na pół. Po jednym takim rzucie, gdy dysk jeszcze dobrze nie spadł na ziemię, Hiacynt pobiegł w stronę przyrządu by go przynieść, Gdy dysku spadł na ziemie odbił się od ziemi i nieszczęśliwie uderzył w głowę chłopca. Ten padł martwy na ziemię a z jego krwi wyrosły piękne kwiaty. Według innej wersji mitu rzucony dysk zboczył ze swego toru lotu za sprawą boga wiatru Zefira, który z zazdrości dmuchnął i zmienił tor lotu dysku [1]

Opis obrazuEdytuj

Tieppolo dramatyczną scenę umieścił w prawej części dzieła. Na pierwszym planie półnagi Hiacynt, leży na szafranowym płaszczu z odchyloną do tyłu głową wspartą o kolano kochanka. Nad nim pochylony jest zrozpaczony Apollo, który w teatralnym geście zakrywa twarz. Gest jego lewej ręki wskazuje, iż tłumaczy się ze swojego czynu. Obaj kochankowie łączą się ostatnim spojrzeniem. Za głową chłopca znajduje się bóg miłości Kupidyn. Nad dramatyczną sceną góruje biały marmurowy posąg Pana. Jego lubieżne spojrzenie wiąże się z jego pociągiem do młodych chłopców. Na samej górze, na gzymsie budowli siedzi papuga, uważana za symbol miłości czystej i niewinnej. W dolnym rogu artysta umieścił kwiat hiacyntu, który wyrósł z krwi chłopca. Krew została zastąpiona szkarłatną tkaniną.

Po lewej stronie dzieła, Tieppolo umieścił grupę gapiów. Na sobie mają ubrania pochodzące z czasów współczesnych malarzowi. Znaczenie tych postaci nie jest do końca wyjaśnione. Najbardziej zaskakującym artefaktem jest zastępująca dysk, rakieta tenisowa oraz piłki umieszczone w prawym dolnym rogu. Gra do której służyły nazywana była wówczas jeu de paume. Szesnastowieczny przekład łaciński tekstu Owidiusza, z którego korzystał artysta, zawierało identyczne przeinaczenie. Gra zdobyła swoją popularność w okresie renesansu.

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 148. ​ISBN 83-04-04673-3​.