Otwórz menu główne

Czy wiesz…

Z nowych i ostatnio rozbudowanych artykułów w Wikipedii napisanych podczas tygodnia z literą O:

Omonadus formicarius 01.JPG

…po czym rozróżnić często współwystępujące chrząszcze: Omonadus floralisOmonadus formicarius (na zdjęciu)?

…gdzie żyje obłocznik samotny?

…że otogizōshi, wydawane od czasu Muromachi, stały się inspiracją dla emaki?

…z jakiego powodu Oodgeroo Noonuccal zwróciła Order Imperium Brytyjskiego?

Wydarzenia

Macedonia PółnocnaMistrzostwa świata w narciarstwie alpejskim

Zmarli: Gordon BanksPedro MoralesSibghatullah ModżaddediMaximilian ReineltHeinz FüttererCarmen ArgenzianoFernando PeresTomi Ungerer

Rocznice

16 lutego: imieniny obchodzą m.in.: Przecława, Danuta i Julianna
Okrągłe, dziesięcioletnie rocznice:

Artykuł na medal

Dilophosaurus skull.jpg
Dilofozaurrodzaj dinozaura, teropoda żyjącego w Ameryce Północnej w epoce jury wczesnej, około 193 milionów lat temu. Dilophosaurus należy do rodziny dilofozaurów wraz z drakowenatorem. Grupa ta leży na drzewie rodowym dinozaurów pomiędzy Coelophysidae i późniejszymi teropodami. Dilophosaurus prowadził aktywny tryb życia, poruszał się na dwóch nogach, mógł polować na dużą zdobycz, ale także żywić się mniejszymi zwierzętami, także rybami. Mierząc około 7 m długości i ważąc jakieś 400 kg, dilofozaur należał do najwcześniejszych wielkich dinozaurów drapieżnych, chociaż był mniejszy od późniejszych teropodów. Cechował się smukłością i lekką budową, miał proporcjonalnie dużą, ale delikatną czaszkę. Żuchwa była smukła i delikatna z przodu, z tyłu głęboka. Długie, zakrzywione, cienkie zęby były spłaszczone bocznie. Te umocowane w żuchwie ustępowały wielkością górnym odpowiednikom. Większość z nich cechowało ząbkowanie przedniego i tylnego brzegu. Długa szyja wspierała się na wydrążonych kręgach, bardzo lekkich. Silne kończyny górne miały długie i smukłe kości. Czytaj więcej…

Dobry artykuł

Hashimoto thyroiditis - alt -- very low mag.jpg

Zapalenie tarczycy Hashimoto – najczęstszy rodzaj zapalenia tarczycy oraz najczęstsza przyczyna pierwotnej niedoczynności gruczołu tarczowego; jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym, często współistnieje z innymi chorobami autoimmunologicznymi. Charakteryzuje się rozlanym naciekiem limfatycznym w obrębie gruczołu tarczowego z centrami rozwoju zarodkowego. Następuje zwłóknienie i atrofia miąższu tarczycy, a w niektórych komórkach pęcherzykowych zmiany eozynofilowe tarczycy. Uważa się ją za najczęstszą chorobę autoimmunologiczną, najczęstsze zaburzenie endokrynologiczne, a także najczęstszą przyczynę niedoczynności tarczycy. Choroba występuje zdecydowanie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Rozpoznanie opiera się na: stwierdzeniu obecności wola rozlanego, obecności przeciwciał przeciwko tyreoglobulinie, peroksydazie tarczycowej albo istnienia nacieku limfocytarnego w badaniu cytologicznym. Leczenie farmakologiczne zalecane jest w przypadku jawnej klinicznie niedoczynności tarczycy z podwyższonym poziomem tyreotropiny (TSH) i obniżonym tyroksyny (fT4). Gdy gruczoł tarczowy jest powiększony, zalecane jest stłumienie preparatami tyroksyny, także gdy funkcja hormonalna nie została jeszcze zaburzona. Czytaj więcej…


Przeczytaj w innym języku