Otwórz menu główne

Czy wiesz…

Z nowych biografii kobiet napisanych podczas WikiGap Challenge 2019:

Black-white photograph of Emily Dickinson2.png

…że Emily Dickinson (na portrecie), jedna z najważniejszych amerykańskich poetek, była także wspaniałą ogrodniczką?

…co jest głównym obszarem badań prof. Amy Finkelstein?

…za co Jovita Jankelaitytė, litewska aktorka polskiego pochodzenia, otrzymała Złoty Krzyż Sceny w 2019 roku?

…która bułgarska polityk zaczynała swoją karierę w programie Panorama?

Wydarzenia

BrexitKryzys w WenezueliJulian AssangeHomo luzonensisZamach stanu w SudanieLikwidacja OFE

Zmarli: Siegmar WätzlichAlan García PérezRyszard KajaIgnace MurwanashyakaOwen GarriottBibi AnderssonGene WolfeJacek NamieśnikMirjana MarkovićTony BuzanPaul Greengard (na zdjęciu)Lydia WidemanYvette Williams

Rocznice

19 kwietnia: imieniny obchodzą m.in.: Ekspedyt, Leona i Leontyna; dzień niepodległości Zimbabwe; Wielki Piątek w Kościołach zachodnich; wieczerzą sederową Żydzi rozpoczynają święto Pesach
Okrągłe, pięcioletnie rocznice:

Artykuł na medal

Réunion Ibis.jpg
Ibis reunioński – gatunek wymarłego ptaka z rodziny ibisów. Występował endemicznie na wyspie Reunion na Oceanie Indyjskim. Pierwsze szczątki subfosylne odkryto w 1974 roku, gatunek opisano w 1987 roku. Najbliżej spokrewnione względem niego gatunki to ibis białooki oraz ibis żółtoszyi. Ibisy reuniońskie miały głównie białe upierzenie, z barwą wpadającą w żółć i szarość. Końcówki skrzydeł i podobne do strusich, pióra na grzbiecie były czarne. Szyja i nogi były długie, dziób stosunkowo prosty i krótki jak na ibisa. Długość ciała nie przekraczała 65 cm. Budowa kości skrzydła wskazuje na ograniczoną zdolność lotu, być może związaną z sezonowym wzrostem masy ciała. Pożywieniem ibisów reuniońskich były bezkręgowce i inna zdobycz wygrzebana z gleby. W XVII wieku żyły w obszarach górskich, mogły jednak ograniczyć swój zasięg do nich wskutek trzebienia przez ludzi i drapieżnictwa ze strony introdukowanych zwierząt. Podróżnicy na Reunion zachwalali smak mięsa tych ptaków, przez co były one pożądaną zdobyczą. Te czynniki uznaje się za przyczynę wymarcia ibisów reuniońskich przed początkiem XVIII wieku. Czytaj więcej…

Dobry artykuł

Fałat Julian, Popielec.jpg

Wielki post – w chrześcijaństwie czas pokuty przygotowujący do przeżycia najważniejszych dla chrześcijan świąt wielkanocnych. Dla wiernych ma być czasem pokuty i nawrócenia, a zalecane są: post, jałmużna i modlitwa. W Kościele łacińskim zaczyna się w Środę Popielcową przed I Niedzielą wielkiego postu. Tradycyjnie i zgodnie z prawem kanonicznym obowiązującym do 1983 roku trwał do Wielkiej Soboty. Aktualny Kodeks prawa kanonicznego nie precyzuje dnia jego zakończenia. Czas trwania wielkiego postu dla Kościoła rzymskokatolickiego określa List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu świąt paschalnych «Paschalis sollemnitatis» Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Zgodnie z nim wielki post trwa do Wielkiego Czwartku, a w Wielki Piątek i Wielką Sobotę obchodzony jest post paschalny. Wielki post u grekokatolików i prawosławnych rozpoczyna się od Czystego Poniedziałku pierwszego tygodnia czterdziestodniowego postu. W Cerkwi prawosławnej kończy się w piątek przed Niedzielą Palmową, a w Kościołach greckokatolickich wielki post kończy Niedziela Palmowa, zwana w kościołach wschodnich Niedzielą Wierzbową. W językach pierwotnego Kościoła wielki post był określany jako Quadragesima, czyli dosłownie 40 dni, co miało wskazywać na wzorzec, do którego nawiązywał – do trwającego 40 dni postu Jezusa Chrystusa. W protestantyzmie obchodzony jest pod nazwą czasu pasyjnego. Czytaj więcej…


Przeczytaj w innym języku