Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy 57 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 57 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 57.

57 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

57 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 1919
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 12 Armia

Spis treści

Formowanie i walkiEdytuj

57 Dywizja Strzelców sformowana została latem 1919 z oddziałów walczących w rejonie Połtawy. Walczyła z wojskami Denikina pod Połtawą i Siewskiem. W listopadzie 1919 została przerzucona na Front Południowo-Zachodni i przez dwa miesiące pozostawała w odwodzie. W lutym 1920 weszła w skład 12 Armii. Broniła rejonu Mozyrza. W marcu została pobita pod Barbarowem przez oddział oddziałem mjr. Franciszka Jaworskiego. Od maja do września 1920 walczyła w składzie Grupy Mozyrskiej. W czerwcy bez powodzenia atakowała polski przyczółek pod Rzeczycą nad Dnieprem. Na przełomie lipca i sierpnia sforsowała Bug w rejonie Brześcia. W połowie sierpnia jej czołowe pododdziały dochodziły do Wisły. Po polskim uderzeniu znad Wieprza jej szczątki uszły za Bug do rejonu Żabinki. Tam została uzupełnienia[1]. W walkach pod Żabinką ponownie poniosła duże straty. Od 14 do 24 września prowadziła ciężkie walki pod Horodłem. Na skutek poniesionych strat nie przedstawiała już większej wartości bojowej. Po podpisaniu rozejmu z Polską brała udział w walkach z oddziałami gen. Bułaka-Bałachowicza na Białorusi[1].


23 kwietnia 1920 odwodowe formacje tejże dywizji zostały zaatakowane przez 2 Brygadę Halicką.

5 marca 1920 bolszewicy przerzucili ją z głębi kraju na front i włączyli do walk na odcinku poleskim. Posiadała sztab w Kalenkowiczach, ale już 7 marca 1920 została rozbita.

12 marca 1920 polscy ułani otoczyli i wzięli do niewoli sztab 2 Brygady 57 DS.

Stan osobowy dywizji został szybko uzupełniony nowymi posiłkami i 16 marca 1920 57 DS wzięła udział w silnym koncentrycznym uderzeniu bolszewickim na pozycje Grupy Mozyrskiej gen. Władysława Sikorskiego.

29 lipca 1920 2, 10 i 57 DS wzięły udział w szturmie twierdzy brzeskiej.

26 sierpnia 1920 przy okazji wypadu 3 Dywizji Piechoty Legionów na Kobryń sztab 57 DS trafił do polskiej niewoli. Dzień później polegli dowódca i szef sztabu 57 DS.

12 września 1920 po zdobyciu Kobrynia przez wojsko polskie do polskiej niewoli dostało się 180 żołnierzy z 48 i 57 DS.

Dowódcy dywizjiEdytuj

  • F.A. Kuzniecow (X 1919 – IV 1920)[1]
  • W.E. Klimowski (IV 1920)[1]
  • W.Z. Timofiejew-Naumow (IV – V 1920)[1]
  • L.J. Ugriumow (VI 1920)[1]
  • N.Z. Mikita-Kolada (VII 1920)[1]
  • M.M. Olszański (VIII – IX 1920)[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Odziemkowski 2004 ↓, s. 315.

BibliografiaEdytuj

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko – rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.