Aleksander Batowski

Aleksander Benedykt Batowski (ur. 1760, zm. 1841) – herbu własnego, hrabia w Królestwie Kongresowym w 1820 roku[1], wielki łowczy dworu królewskiego Mikołaja I Romanowa w 1830 roku, dyplomata, stolnik wielki Księstwa Warszawskiego, kawaler maltański[2].

Syn Antoniego Batowskiego (ur. 1720), wojskiego pilźnieńskiego, i Franciszki Paszkowskiej herbu Zadora (ur. 1720).

W młodości wyjechał do Paryża i służył w wojsku francuskim uzyskując stopień rotmistrza. Po powrocie do kraju w 1788, został w 1790 roku posłem koronnym województwa inflanckiego na Sejm Czteroletni[3]. 2 maja 1791 roku podpisał asekurację, w której zobowiązał się do popierania projektu Ustawy Rządowej[4]. Członek Towarzystwa Przyjaciół Konstytucji 3 maja. Był szambelanem ostatniego króla Polski, Stanisława Augusta Poniatowskiego. W 1791 udał się do Berlina jako pierwszy sekretarz polskiego przedstawicielstwa w Prusach. W 1792 wysłano go jako komisarza królewskiego do Mitawy, stolicy księstwa Kurlandii. Podczas Insurekcji kościuszkowskiej pełnił rolę pośrednika między Kościuszką a Francją. Reprezentował Księstwo Warszawskie w Madrycie. Oddał liczne przysługi Karolowi Talleyrand, ministrowi spraw zagranicznych Francji, w okresie Księstwa Warszawskiego, m.in. pośredniczył w przekazaniu mu łapówki w wysokości 4 milionów florenów od polskiej Komisji Rządzącej za uzyskanie jak najbardziej korzystnych dla odnawianego państwa polskiego warunków tylżyckiego traktatu pokojowego między Francją a Rosją w lipcu 1807. Talleyrand, nie wypełniwszy zadania, łapówkę zwrócił.

W 1810 był posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Hiszpanii[5]. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[6].

W 1812 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[7]. Urzędnik[8] francuskiego orderu Legii Honorowej[9].

Ożenił się z dziedziczką flamandzką de Wackiers i osiadł w swoim francuskim zamku Carlepont. Biologiczny ojciec Doroty, księżniczki kurlandzkiej, która, dzięki jego staraniom, została wydana za Edmunda de Talleyrand-Périgord, bratanka Karola Talleyrand.

PrzypisyEdytuj

  1. Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.]
  2. Ciąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, s. 428.
  3. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 333.
  4. Bronisław Dembiński, W przededniu 3-maja 1791 roku, w: Tygodnik Ilustrowany, nr 1 13 stycznia 1906 roku, s. 10.
  5. Adam Boniecki: Herbarz polski. Tom 1. Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1901, s. 88.
  6. Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 1, s. 4.
  7. Zbigniew Dunin-Wilczyński: Order Św. Stanisława, Warszawa 2006, s. 217.
  8. tak w polszczyźnie XIX wieku nazywano klasę oficerską (fr. Officier dosłownie urzędnik) tego orderu
  9. Obraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 5.

BibliografiaEdytuj