Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Oslo (norw. Republikken Polens Ambassade i Oslo) – polska misja dyplomatyczna w stolicy Królestwa Norwegii.

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Oslo
Republikken Polens Ambassade i Oslo
Ilustracja
Budynek ambasady
Państwo

 Norwegia

Siedziba

Oslo

Chargé d’affaires

Tomasz Orłowski[1]

Adres
Olav Kyrres plass 1, 0244 Oslo
Położenie na mapie Oslo
Mapa konturowa Oslo, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Oslo”
Położenie na mapie Norwegii
Mapa konturowa Norwegii, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Oslo”
Ziemia59°55′08,3″N 10°41′46,4″E/59,918972 10,696222
Strona internetowa

Struktura placówki edytuj

  • Wydział Polityczno-Ekonomiczny
  • Wydział Konsularny i Polonii
  • Referat Administracyjno-Finansowy
  • Ataszat Obrony

Historia edytuj

Polska nawiązała stosunki dyplomatyczne z Norwegią w okresie międzywojennym w 1919[2]. Pierwszy Poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny RP w Królestwie Norwegii, Czesław Pruszyński złożył listy uwierzytelniające na ręce Króla Haakona VII 25 sierpnia 1919. W Norwegii pełnił misję do 1 kwietnia 1921. W 1920 r. powstała Norwesko-Polska Izba Handlowa. Następnie stworzone zostały podstawy traktatowe dla dwustronnych stosunków gospodarczych i handlowych, m.in. w 1926 podpisano dwustronną umowę o handlu i żegludze, w 1929 traktat koncyliacyjno-arbitrażowy, w 1935 układ taryfowy, a w 1937 porozumienie celne. 7 czerwca 1940 poseł RP w Oslo Władysław Neuman opuścił Norwegię wraz z królem Haakonem VII i jego rządem. Po zakończeniu II wojny światowej rząd norweski, po uprzednim wycofaniu uznania dla rządu polskiego w Londynie, uznał komunistyczne władze w Warszawie i nawiązał z nimi stosunki dyplomatyczne[3]. W 1946 podpisano umowę o wymianie towarowej i umowę płatniczą[4]. Polski minister spraw zagranicznych Adam Rapacki złożył oficjalną wizytę w Norwegii w 1958. W tym samym roku przebywała w Warszawie pierwsza w historii delegacja Stortingu i nawiązany został dialog polityczny. W latach 1959 i w 1967 oficjalne wizyty w Polsce złożył norweski minister spraw zagranicznych Halvard Lange. W latach 1960 i 1968 delegacje Sejmu przebywały z wizytami w Norwegii. W 1965 r. miała miejsce wymiana wizyt ministrów kultury i oświaty[5].

Przedstawiciele dyplomatyczni Polski w Norwegii edytuj

Konsulaty honorowe RP w Norwegii edytuj

Konsulaty honorowe RP w Norwegii znajdują się w[6]:

Zobacz też edytuj

Przypisy edytuj

  1. Personel, Polska w Norwegii [dostęp 2024-01-15] [zarchiwizowane 2024-01-15].
  2. Norwegia - Polska w Norwegii - Portal Gov.pl [online], Polska w Norwegii [dostęp 2020-03-12].
  3. Polska i Norwegia podczas II wojny światowej [online], oslo.msz.gov.pl [dostęp 2018-05-14] [zarchiwizowane z adresu 2018-03-18].
  4. Emilia Denkiewicz-Szczepaniak, Polsko-norweskie kontakty handlowe w latach 1945-1949, „Dzieje najnowsze”, Rocznik XXXVIII, 2006, ISSN 0419-8824.
  5. Michał Przepierski, Dyplomacja na peryferiach. „Specjalne kontakty” polsko-norweskie w latach 60. XX wieku, „STUDIA SCANDINAVICA”, 2(22)/2018.
  6. Konsulaty honorowe [online], Polska w Norwegii - Portal Gov.pl [dostęp 2024-01-15].

Bibliografia edytuj