Bitwa pod Dęborzynem

Bitwa pod Dęborzynem – stoczona 15 maja 1770 w czasie konfederacji barskiej w rejonie wsi Dęborzyn pod Pilznem[2].

Bitwa pod Dęborzynem
Konfederacja barska
Czas 15 maja 1770
Miejsce Dęborzyn
Terytorium Rzeczpospolita Obojga Narodów
Wynik klęska konfederatów barskich[1]
Strony konfliktu
Rosja Konfederacji barscy
Dowódcy
Kazimierz Pułaski
Siły
1200
Straty
200 zabitych
brak współrzędnych
Konfederacja barska

Bar - Kraków - Okopy Świętej Trójcy - Rogi - Miejsce Piastowe - Iwla - Słonim - Białystok - Orzechów - Łomazy - Rzeszów - Dobra - Kcynia - Błonie - Blechnarka - Jedlicz - Siepietnica - Dęborzyn - Kościan - Jasna Góra - Rachów - Szreńsk - Groby - Lanckorona - Charchwo - Charchówek - Widawa - Stołowicze - Doroszewicze - Wawel

Bitwa miała miejsce w czasie wypadu w kierunku Tarnowa, jaki przeprowadził Kazimierz Pułaski na czele oddziału jazdy liczącego 1200 ludzi. Konfederacji zajęli pozycje pod Dęborzynem, na wzgórzu, do którego droga prowadziła przez jar[3]. Do starcia doszło z inicjatywy Pułaskiego, bez uzgodnień z kierownictwem Konfederacji. W czasie bitwy z wojskami rosyjskimi poległo 200 konfederatów barskich. Porażka ujemnie wpłynęła na Kazimierza Pułaskiego, czemu dał wyraz w raporcie. W odpowiedzi dowództwo stwierdziło, że porażka nie umniejsza (...) bynajmniej szacunku, męstwa i waleczności JWPana[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Jan Stanisław Kopczewski, Kazimierz Pułaski. Interpress Warszawa 1979, s.164
  2. Jan Stanisław Kopczewski, Kościuszko, Pułaski. Interpress 1976, s.93.
  3. Franciszek Seweryn, Wojsko i wychowanie Dodatek specjalny. Wydawnictwa "Czasopisma Wojskowe", 1994, s.22.
  4. Jan Stanisław Kopczewski, Kazimierz Pułaski. Interpress Warszawa 1979, s.27,28.