Dayton-Wright Cabin Cruiser

Dayton-Wright Cabin Cruiser – amerykański samolot turystyczny z lat 20. XX wieku, cywilna wersja Dayton-Wright DH-4.

Dayton-Wright Cabin Cruiser
Ilustracja
K.T. Cabin Cruiser
Dane podstawowe
Państwo

 Stany Zjednoczone

Producent

Dayton-Wright Airplane Company

Konstruktor

H. E. Talbott, C. Kettering

Typ

samolot turystyczny

Załoga

1

Historia
Data oblotu

1920

Lata produkcji

1920-?

Liczba egzemplarzy

4

Dane techniczne
Napęd

silnik rzędowy Liberty L-12

Wymiary
Rozpiętość

13,3 m

Długość

9,18 m

Wysokość

3,42 m

Powierzchnia nośna

40.98 m²

Masa
Własna

1218 kg

Startowa

1872 kg

Dane operacyjne
Liczba miejsc
2

HistoriaEdytuj

W czasie I wojny światowej zakłady Dayton-Wright otrzymały kontrakt na budowę 5000 samolotów Airco DH.4 w zamerykanizowanej wersji znanej jako Dayton-Wright DH-4, główne różnice polegały na zmianie silnika na Liberty L-12 i uzbrojenia na amerykańskie karabiny maszynowe Marlin[1]. Do końca wojny zbudowano 3098 samolotów tego typu w różnych wersjach, po zakończeniu wojny reszta kontraktu została anulowana, a niektóre z DH-4 zostały przebudowane z myślą o rynku cywilnym[1].

Pierwszym cywilnym samolotem powstałym na bazie DH-4 był 9 Hour Cruiser (dosłownie – 9-godzinny wycieczkowiec) który był przebudowanym, standardowym DH-4[1]. Pierwszym samolotem sportowym, turystycznym był DH-4K Honeymoon Express, który był przebudowanym DH-4B z nieco dłuższym kadłubem[1]. Następna próba zdobycia rynku cywilnego był Dayton-Wright OW.1 Aerial Coupe, który także w znacznej mierze bazował na DH-4, wszystkie z tych samolotów powstały w pojedynczych egzemplarzach[2]. Pierwszym samolotem turystycznym zbudowanym w większej liczbie egzemplarzy, łącznie cztery sztuki, był powstały w 1920 Dayton-Wright Cabin Cruiser, znany także jako K.T. Cabin Cruiser („K.T.” od nazwisk projektantów H. E. Talbotta i Charlesa Ketteringa, a „cabin cruiser” to określenie statku, jachtu wycieczkowego)[2].

Cabin Cruiser był trzymiejscowym samolotem z miejscami dla dwóch pasażerów i pilota w jednej kabinie zamkniętej długą owiewką[3]. Fotel pilota znajdował się za fotelami pasażerów i w pierwszej wersji samolotu nie miał on praktycznie widoczności do przodu, w trzech następnych egzemplarzach owiewka kabiny została nieco zmodyfikowana dając pilotowi ograniczoną widoczność do przodu[2].

Prędkość przelotowa samolotu wynosiła 125 mil na godzinę (200 km/h), a długotrwałość lotu wynosiła do sześciu godzin[2]. W ciasnej kabinie pasażerskiej oprócz dwóch foteli znajdował się także niewielki stolik i miejsca na kilka termosów[3]. Podobnie jak oryginalne DH-4, Cabin Cruiser był napędzany silnikiem Liberty L-12, zaprojektowano także wersję eksportową z silnikiem Packarda (sprzedaż silników Liberty za granicę była zakazana)[3].

Pierwszy samolot został zaprezentowany na pokazie w Nowym Yorku w 1920, zbudowano łącznie przynajmniej cztery samoloty tego typu[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 34.
  2. a b c d J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 35.
  3. a b c d J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 36.

BibliografiaEdytuj