Diecezja szanghajska

diecezja katolicka w Chinach

Diecezja szanghajska (łac. Dioecesis Sciamhaevensis, chiń. 天主教上海教区) – rzymskokatolicka diecezja ze stolicą w Szanghaju, w Chińskiej Republice Ludowej. Diecezja jest sufraganią archidiecezji nankińskiej.

Diecezja szanghajska
天主教上海教区
Ilustracja
Katedra św. Ignacego w Szanghaju
Państwo  Chiny
Siedziba Szanghaj
Data powołania 13 grudnia 1933
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Metropolia nankińska
Katedra Katedra św. Ignacego w Szanghaju
Biskup diecezjalny sede vacante
Biskup pomocniczy Joseph Xing Wenshi
Thaddeus Ma Daqin[1]
Dane statystyczne (2005)
Liczba wiernych ok. 140 000[2]
Liczba kapłanów 70[2]
Powierzchnia ok. 10 000 km²
Położenie na mapie Chin
31°11′28,32″N 121°26′07,51″E/31,191200 121,435420

Mimo iż Szanghaj jest największym miastem Chin, diecezja szanghajska podlega władzy metropolitów z Nankinu. Spowodowane jest to tym, że od przejęcia rządów w Chinach kontynentalnych przez komunistów nie zmieniano podziału administracyjnego Kościoła katolickiego w tym państwie.

Na terenie diecezji znajduje się Bazylika Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych na Sheshan - ośrodek pielgrzymkowy katolików chińskich.

HistoriaEdytuj

13 grudnia 1933 erygowano wikariat apostolski Szanghaju. Tereny nowej administratury kościelnej należały wcześniej do wikariatu apostolskiego Nankinu.

W wyniku reorganizacji chińskich struktur kościelnych 11 kwietnia 1946 wikariat apostolski Szanghaju podniesiono do godności diecezji.

9 czerwca 1949 z biskupstwa szanghajskiego wydzielono nowe jednostki kościelne. Były to:

Z 1950 pochodzą ostatnie pełne, oficjalne kościelne statystyki. Diecezja szanghajska liczyła wtedy:

  • 195 księży (78 diecezjalnych i 117 zakonnych)
  • 226 zakonników i 690 sióstr zakonnych.

Od zwycięstwa komunistów w chińskiej wojnie domowej w 1949 diecezja, podobnie jak cały prześladowany Kościół katolicki w Chinach, nie może normalnie działać. 15 lipca 1950 biskupem został Ignatius Kung Pin-mei. Oprócz posługi w Szanghaju pełnił również funkcje administratora apostolskiego diecezji Suzhou (poprzednia diecezja Kung Pin-mei) i archidiecezji nankińskiej (której arcybiskup Paul Yü Pin został usunięty przez nowe władze). 8 września 1955 Ignatius Kung Pin-mei został aresztowany wraz z innymi kapłanami oraz świeckimi, uwięziony, a po pięciu latach skazany na dożywocie za zdradę stanu. W więzieniu przebywał do lipca 1985, a następnie do 6 stycznia 1988 w areszcie domowym. Nigdy nie wyrzekł się wierności papieżowi i nie przystąpił do Patriotycznego Stowarzyszenia Katolików Chińskich co mogło zapewnić mu wolność. 30 czerwca 1979 Jan Paweł II wyniósł go in pectore do godności kardynalskiej (jego nazwisko ujawniono na konsystorzu w 1991). W 1988, z pozwoleniem władz, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

27 lutego 1985 potajemnie sakrę biskupią przyjął Joseph Fan Zhongliang SI, kapłan Kościoła podziemnego. Zarządzał on diecezją szanghajską w zastępstwie kard. Kung Pin-mei, aż do jego śmierci 12 marca 2000, gdy to jako koadiutor został kolejnym biskupem szanghajskim i administratorem apostolskim w Nankinie.

Jednocześnie od 1960 urząd biskupa Szanghaju sprawują, z polecenia Komunistycznej Partii Chin, księża Patriotycznego Stowarzyszenia Katolików Chińskich. W 2000 koncesjonowany przez władze biskup - Aloysius Jin Luxian pojednał się z papieżem i został koadiutorem bp. Josepha Fan Zhonglianga. Z powodu choroby Fan Zhonglianga diecezją, do swojej śmierci w 2013, zarządzał de facto Jin Luxian. 28 czerwca 2005 Joseph Xing Wenshi został biskupem koadiutorem szanghajskim. Na akt ten uzyskał zgodę zarówno Stolicy Apostolskiej jak i chińskiego rządu. Obejmie on rządy w diecezji po śmierci obu dotychczasowych hierarchów.

Ordynariusze szanghajscyEdytuj

Osobny artykuł: Biskupi szanghajscy.

Koadiutorem jest Joseph Xing Wenshi.

Biskupem pomocniczym jest Thaddeus Ma Daqin.

PrzypisyEdytuj

  1. Stolica Apostolska uznaje Ma Daqina biskupem pomocniczym. Mianowany został również koadiutorem, lecz fakt ten uznaje jedynie PSKCh
  2. a b Tylko Kościół oficjalny

BibliografiaEdytuj