Edward Bonifacy Pawłowicz
Edward Bonifacy Pawłowicz herbu Jasieńczyk (ur. 7 czerwca 1825 w Turgielach lub w Wilkiszkach[1], zm. 10 lutego 1909 we Lwowie) – polski malarz, powstaniec styczniowy, konserwator, działacz społeczny.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość | |
Alma Mater | |
Dziedzina sztuki |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/%D0%9F%D0%B0%D0%BC%27%D1%8F%D1%82%D0%BD%D0%B8%D0%BA_%D0%BD%D0%B0_%D0%BC%D0%BE%D0%B3%D0%B8%D0%BB%D1%96_%D0%95%D0%B4%D0%B2%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%B0_%D0%91%D0%BE%D0%BD%D1%96%D1%84%D0%B0%D1%86%D1%96%D1%8F_%D0%9F%D0%B0%D0%B2%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87%D0%B0..jpg/220px-%D0%9F%D0%B0%D0%BC%27%D1%8F%D1%82%D0%BD%D0%B8%D0%BA_%D0%BD%D0%B0_%D0%BC%D0%BE%D0%B3%D0%B8%D0%BB%D1%96_%D0%95%D0%B4%D0%B2%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%B0_%D0%91%D0%BE%D0%BD%D1%96%D1%84%D0%B0%D1%86%D1%96%D1%8F_%D0%9F%D0%B0%D0%B2%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87%D0%B0..jpg)
Życiorys
edytujNa Litwie ukończył szkołę średnią, po czym kształcił się w Akademii duchownej i medycznej w Wilnie[2]. Od 1849 do 1853 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie otrzymał tytuł artysty[2]. Następnie kontynuował studia we Floriencji, Rzymie, Paryżu[2]. Od 1859 wykładał w nowogródzkim gimnazjum[2]. Założył tam także szkółkę niedzielną dla biedoty oraz teatr amatorski. Brał udział w powstaniu styczniowym, za co został zesłany w głąb Rosji. Przeżył cztery lata na zesłaniu w guberni ołonieckiej[2]. Z uwagi na trudne warunki dla zdrowia otrzymał zezwolenie na przeniesienie do Jekaterynosławia, gdzie został objęty „amnestią wierzbołowską”[2]. Powrócił z zesłania w 1867, krótko osiedlił się w Nowogródku. W Warszawie przez dwa lata wraz z Juliuszem Kossakiem kierował szkołą malarską dla kobiet, założoną przez M. Łubieńską[2]. Malował głównie portrety, pejzaże. Z uwagi na osłabienie wzroku zrezygnował z malarstwa i objął posadę konserwatora Muzeum im. Lubomirskich w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich[2][3]. Przepracował tam 34 lata do 1904[2]. Pisał do wielu gazet, w tym do Gazety Lwowskiej (około 1900) i wileńskiego Kuriera Litewskiego (około 1906). Jest autorem pamiętników i pracy teoretycznej z zakresu malarstwa. Napisał też ok. 30 rozpraw[2]. Korespondował m.in. z Elizą Orzeszkową. Na emeryturze mieszkał w Ossolineum[2].
Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[4].
Publikacje
edytuj- Wspomnienia : Nowogródek, więzienie, wygnanie, Lwów 1887, wersja zdigitalizowana w Internecie,
- Wspomnienia z nad Wilji i Niemna. Studya, podróże, Lwów 1883.
Przypisy
edytuj- ↑ Leanid Marakou wymienia Turgiele, Tomasz Krzywicki – Wilkiszki. Zob. bibliografia.
- ↑ a b c d e f g h i j k Tow. ś.p. Juliusza Kossaka. „Nowości Illustrowane”. Nr 9, s. 4, 27 lutego 1909.
- ↑ Prof. uniw. dr Adam Fischer, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich. Zarys Dziejów, Lwów 1927
- ↑ Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 360. ISBN 83-04-02817-4.
Bibliografia
edytuj- Ł. U. Marakou, Represawanyja literatary, nawukowcy, rabotniki aswiety, gramadskija i kulturnyja dziejaczy Białarusi, 1794-1991. Enc. dawiednik. U 10 t. T.2. - Mn:, 2003. ISBN 985-6374-04-9.
- T. Krzywicki, Litwa: Przewodnik, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2005, ISBN 83-89188-40-6.
Linki zewnętrzne
edytuj- Publikacje Edwarda Pawłowicza w bibliotece Polona