Józef Kaiser

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Józef Kaiser (ur. 6 lipca 1897 w Wadowicach, zm. 1940 w Kijowie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Józef Kaiser
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 6 lipca 1897
Wadowice
Data i miejsce śmierci 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby 1918–1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Artylerii Polowej
4 Dywizja Piechoty
18 Pułk Artylerii Lekkiej
28 Dywizja Piechoty
Armia „Prusy”
Stanowiska szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Józef Kaiser urodził się 6 lipca 1897 roku w Wadowicach, w rodzinie Józefa i Karoliny z Matkowskich. Od 1908 do 1910 uczył się w gimnazjum w Krakowie, następnie w szkołach wojskowych c. i k. armii w Ems, Krakowie i Wiedniu. Zdał maturę, po czym ukończył Akademię Artylerii w Traiskirchen w 1918 uzyskując stopień podporucznika. Skierowano go na front włoski podczas I wojny światowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 wrócił do ojczyzny i wstąpił do Wojska Polskiego. Został przydzielony do 6 baterii 4 pułku artylerii polowej[1]. W funkcji dowódcy plutonu jako podporucznik od 9 stycznia 1919 uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej, następnie w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Następnie na początku 1921 został przeniesiony z 4 pułku artylerii polowej do baterii zapasowej 12 pułku artylerii polowej[1].

Później jako porucznik ukończył II Kurs Normalny 1921–1 X 1923 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie i otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego. 1 października 1923 jako oficer nadetatowy 4 pap został przydzielony do sztabu piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty[2]. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. Służył wówczas w dowództwie 4 Dywizji Piechoty, jego oddziałem macierzystym był 4 pułk artylerii polowej. Z dniem 1 sierpnia 1924 został przeniesiony z 4 DP do Oddziału Ogólnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII na stanowisko referenta (etat Sztabu Generalnego)[3]. Odbywał praktyki dowódcze w 3 pułku artylerii polowej Legionów. Od 1928 do 1929 był kierownikiem Referatu Wyszkolenia w Dowództwie Okręgu Korpusu nr II w Lublinie, od 1929 do 1931 był kierownikiem Referatu Transportowego w Sztabie Głównym. Z dniem 18 lutego 1931 został przeniesiony z Oddziału IV Sztabu Głównego do Szefostwa Komunikacji Wojskowych[4]. 2 kwietnia 1932 został odkomenderowany na II pięciomiesięczny Kurs Doskonalający dla oficerów artylerii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu[5]. Z dniem 1 stycznia 1934 roku awansował na majora[6] i dowodził dywizjonem w 18 pułku prtylerii lekkiej. 7 czerwca 1934 roku ogłoszono przeniesienie do dowództwa 28 Dywizji Piechoty w Warszawie na stanowisko szefa sztabu[7].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem Oddziału I sztabu Armii „Prusy”. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w Samborze, po czym w maju 1940 został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 56/3-116 oznaczony numerem 1201; jego tożsamość została podana jako Józef Kajzer)[8]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Dziennik Personalny R.2, nr 1 (8 stycznia 1921), s. 62
  2. „Dziennik Personalny” (R.4, nr 63), 27 września 1923, s. 585.
  3. „Dziennik Personalny” (R.5, nr 75), 5 sierpnia 1924, s. 428.
  4. „Dziennik Personalny” (R.13, nr 6), 23 marca 1932, s. 259.
  5. „Dziennik Personalny” (R.13, nr 13), 9 grudnia 1932, s. 446.
  6. „Dziennik Personalny” (R.15, nr 4), 5 lutego 1934, s. 72.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  8. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 37. [dostęp 27 października 2014].
  9. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 7 grudnia 2014].
  10. „Dziennik Personalny” (R.17, nr 1), 19 marca 1936, s. 2.

BibliografiaEdytuj