Otwórz menu główne

JB-2 Loon (pol. Nur) – amerykański odrzutowy samolot-pocisk (pocisk manewrujący), będący wierną kopią niemieckiego pocisku V-1.

JB-2 Loon
Ilustracja
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj Samolot-pocisk
Czas służby 19451950
Użycie bojowe Nie
Wymiary
Długość 8,26 m
Średnica 86 cm
Masa 2270 kg
Rozpiętość 5,38 m
Parmetry techniczne
Napęd silnik pulsacyjny Ford PJ31-F-1
Prędkość 685 km/h
Zasięg 240 km
Naprowadzanie radiokomendowe
Parametry użytkowe
Głowica konwencjonalna z materiałem wybuchowym
Masa głowicy 900 kg

Prace nad opracowaniem własnego pocisku skrzydlatego rozpoczęto natychmiast po przechwyceniu w lipcu 1944 szczątków rozbitego niemieckiego pocisku V-1 (Fieseler Fi 103). Pocisk miał być niemal identyczny ze swoim niemieckim pierwowzorem. Podstawową różnicą była zmiana silnika odrzutowego – w wersji amerykańskiej samolot-pocisk miał być napędzany silnikiem pulsacyjnym PJ31-F-1 wyprodukowanym przez Forda. Inna miała być także technika wystrzeliwania pocisku – zamiast stosowanej przez Niemców katapulty rakietowej, uznanej przez Amerykanów za zbyt niebezpieczną, zastosowano cztery rakietowe silniki startowe na paliwo stałe. Kilka egzemplarzy przystosowano do wystrzeliwania z lecących bombowców B-17 Flying Fortress. W późniejszych wariantach zastąpiono niemiecki układ naprowadzania sprowadzający się do zegara wyłączającego silnik po ustalonym czasie, radarowym systemem zdalnego sterowania.

Początkowo siły powietrzne amerykańskich wojsk lądowych wyraziły zainteresowanie nabyciem 75 tysięcy pocisków. Ostatecznie jednak złożono zamówienie na 12 tysięcy sztuk – armia chciała je wykorzystać w planowanej kampanii bombowej przed desantem na Japonię. Z końcem II wojny światowej zamówienie odwołano, po wyprodukowaniu około półtora tysiąca sztuk broni. Wyprodukowane pociski wykorzystywano, pod oznaczeniem LTV-1, do badań nad pociskami manewrującymi.

Programem interesowała się także marynarka wojenna, która planowała wyposażenie w wyrzutnie JB-2 swoich lotniskowców eskortowych. Planowano także opracowanie wariantu wystrzeliwanego z okrętów podwodnych. Testy pocisków zakończono w roku 1948 (armia) i 1950 (marynarka), pociski te jednak nigdy nie weszły do służby, a w marynarce wojennej zostały zastąpione przez rodzime konstrukcje pocisków manewrujących typu Regulus.

Linki zewnętrzneEdytuj