Jadwiga (winorośl)

odmiana winorośli

Jadwigaodmiana uprawna winorośli wyhodowana w 1907 r. przez Ignacego Urbańskiego, nauczyciela z Pleszewa w Wielkopolsce[1]. Jest to krzyżówka odmian Julianna i Agostenga[2].

Jadwiga
‘Jadwiga’
Ilustracja
winorośl 'Jadwiga' – końcowa faza veraison
Gatunek

winorośl właściwa
(Vitis vinifera)

Najstarsza nazwa

Jadwiga

Hodowca

Ignacy Urbański (winogrodnik)

Rok wyhodowania

1907

Pochodzenie

Polska

Przeznaczenie owoców

deserowe

Kolor skórki

zielonożółty

Charakterystyczne aromaty

winny

Cechy uprawowe
Dojrzewanie

średnio wczesne

Klimat uprawy

chłodny

Mrozoodporność

-23 ºC

Preferowane gleby

piaszczysto gliniaste

Min. suma temp. (SAT)

2200

Charakterystyka winorośliEdytuj

Wzrost krzewu umiarkowany. Pędy sztywne i proste, zaczerwienione od strony grzbietowej międzywęźli. Liście 5-klapowe z głębokimi zatokami bocznymi i zatoką przy ogonkową w kształcie litery U (jak u odmiany Chasselas). Kwiaty obupłciowe (samopylne). Wierzchołki pędów (koronki) całkowicie otwarte (jak u winorośli właściwej). Płodność dolnych trzech pąków u nasady łozy bardzo słaba. Grona średniej długości około 12 cm i masie ok. 190g w kształcie stożka, zagęszczone. Jagody zielonożółte, szeroko-elipsoidalne do okrągłych o średnicy ok. 18 mm i masie około 2g najczęściej z trzema nasionami. Miąższ kruchy o neutralnym smaku.

FenologiaEdytuj

Dojrzewa wcześnie, po około dwóch tygodniach po odmianie Perła Czabańska, prawie równocześnie z odmianą Pinot Noir Precoce. Suma aktywnych temperatur około 2200 zależnie od stanowiska uprawy. W polskich warunkach klimatycznych wymaga ochrony przed przemarzaniem. Drewnienie łozy słabe. Podatna na choroby grzybowe.

CięcieEdytuj

Dobrze owocuje przy długim cięciu na 8-12 pąków.

RozpowszechnienieEdytuj

W okresie międzywojennym powszechnie uprawiana w Wielkopolsce[2] Występuje w zbiorach ampelograficznych Białorusi, Ukrainy i Czech. W Polsce jedynie w prywatnych kolekcjach amatorskich.

PrzypisyEdytuj

  1. Kazimierz Niesiołowski: Szkice i Sylwetki z Przeszłości Pleszewa. 1938, s. 67-68. [dostęp 2015-12-18].
  2. a b Szkoła Ogrodnicza Wlkp. Izby Rolniczej w Koźminie. „Sprawozdanie Wielkopolskiej Izby Rolniczej”, s. 169–183, 1930. [dostęp 2015-12-18]. 

Linki zewnętrzneEdytuj