Otwórz menu główne

Jan Odrowąż ze Sprowy herbu Odrowąż (XV w. - 1485 r.) – wojewoda ruski w latach 1479-1485, wojewoda podolski w latach 1477-1479, starosta halicki w 1485 roku, starosta kamieniecki i podolski w latach 1477-1481, podstoli sandomierski w latach 1465-1475, starosta lwowski w 1465 roku, starosta samborski w latach 1465-1469, starosta żydaczowski w 1465 roku, starosta stryjski w 1465 roku[1].

Jan Odrowąż ze Sprowy
Herb
Odrowąż
Rodzina Odrowążowie herbu własnego
Data śmierci 1485
Ojciec Piotr Odrowąż
Żona

Beata Tęczyńska

Dzieci

Hieronim Odrowąż,
Jan Odrowąż

Syn Piotra Odrowąża; żona - Beata z Tęczyńskich. Jeden ze znaczniejszych możnowładców małopolskich - według lustracji z 1469 r. był posiadaczem 40 wsi (głównie na Rusi Czerwonej)[2]. Wspominany jest przez Bartosza Paprockiego jak i Kaspra Niesieckiego jako fundator klasztoru OO. Bernardynom w Samborze.

Z powodu licznych nadużyć, skonfliktowany ze szlachtą Rusi Czerwonej, która zawiązała przeciwko niemu konfederację w grudniu 1464 roku. Konfederacja przedłożyła królowi ponad 300 skarg na Jana Odrowąża i jego zmarłego wcześniej brata Andrzeja[3].

Jan Odrowąż występuje jako podmiot mówiący w łacińskim wierszu O funesta dies nostri miserabilis evi, napisanym po śmierci jego brata Andrzeja[4].

Spis treści

PrzypisyEdytuj

  1. Urzędnicy podolscy XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Eugeniusz Janas, Witold Kłaczewski, Janusz Kurtyka, Anna Sochacka. Kórnik 1998, s. 231.
  2. Krzysztof Baczkowski: Szkice z dziejów Sędziszowa Młp. i okolicy. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1983, s. 37. ISBN 83-03-00076-4.
  3. Maciej Wilamowski, Rejestr skarg ziemian samborskich na starostę Jana Odrowąża. Nieznane źródło do dziejów konfliktów społecznych na Rusi Czerwonej w drugiej połowie XV wieku [dostęp 2018-01-23] (ang.).
  4. Teresa Michałowska: Literatura polskiego średniowiecza. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 866-867. ISBN 978-83-01-16675-5.

BibliografiaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj