Otwórz menu główne

Jan Szambelańczyk

sługa Boży, polski duchowny katolicki, męczennik za wiarę
Zobacz też: inne znaczenia.

Jan Szambelańczyk SAC (ur. 23 stycznia 1907 w Radomicach, zm. 2 lipca 1941 w KL Auschwitz) – Sługa Boży, polski duchowny katolicki, męczennik za wiarę, wykładowca wyższego seminarium w Ołtarzewie.

Jan Szambelańczyk
Sługa Boży, prezbiter
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1907
Radomicach
Data i miejsce śmierci 2 lipca 1941
KL Auschwitz
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja pallotyni
Śluby zakonne 10 października 1929
Prezbiterat 20 lipca 1930

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Stanisława i Anny z d. Reselskiej. Po ukończeniu wadowickiego gimnazjum Collegium Marianum 7 października 1924 wstąpił do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego i kontynuował naukę na wydziale filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Ołtarzewie. Profesję zakonną złożył 7 października 1926 w Sucharach, a śluby wieczyste trzy lata później 10 października 1929 na ręce ks. Augustyna Zarazy (tamże)[1]. W Rzymie ukończył wydział teologii na Uniwersytecie Gregoriańskim i tam 20 lipca 1930 otrzymał święcenia kapłańskie.

Pracę podjął w seminarium w Ołtarzewie jako wykładowca filozofii scholastycznej.

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez gestapo 23 maja 1941. Poddany torturom na Pawiaku trafił następnie do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz, gdzie umarł z wycieńczenia (ciało ks. Szambelańczyka spalono w krematorium).

Zapamiętano go jako „Apostoła Nadziei”. Zmarł w opinii świętości, a współwięźniowie przytaczają jego podnoszące współwięźniów na duchu wypowiedzi[2].

Jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj