Otwórz menu główne
Grób Janusza Kaczmarskiego na Cmentarzu Wolskim w Warszawie

Janusz Kaczmarski (ur. 24 lutego 1931 w Warszawie, zm. 20 września 2009 tamże) – polski malarz i pedagog, profesor sztuk plastycznych. Ojciec poety i barda Jacka Kaczmarskiego, mąż Anny Trojanowskiej-Kaczmarskiej, malarki i teoretyka sztuki.

ŻyciorysEdytuj

Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1949–1950), następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Leningradzie (1950–1951). Dyplom uzyskał w Kijowskim Instytucie Sztuk Pięknych w 1956 roku, w pracowni prof. Aleksieja Szowkunienki.

W latach 1964–1970 pisał recenzje dla „Przeglądu Artystycznego”, a w latach 1972–1973 redagował „Polish Art Review” – kwartalnik poświęcony sztuce polskiej.

Wystawiał z grupą malarzy „Powiśle”, następnie w latach 1962–1976 z Grupą Malarzy Realistów. Uczestnik wielu wystaw zbiorowych, ogólnopolskich, tematycznych, festiwalowych oraz prezentacji sztuki polskiej za granicą. Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów narodowych i okręgowych w Polsce, muzeum w Damaszku, Hawanie oraz w licznych kolekcjach prywatnych.

W latach 1981–1987 bojkotował oficjalną kulturę, wystawiając jedynie w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej i za granicą. Od 1972 wieloletni prezes Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków. Od 1977 wykładowca malarstwa w uczelniach artystycznych w Dreźnie, Wrocławiu, Toruniu i Olsztynie.

Pochowany został na Cmentarzu Wolskim w Warszawie.

Wyróżnienia i nagrodyEdytuj

  • 1961 – I nagroda (ex aequo) w konkursie „Lenin i Polska”, Warszawa.
  • 1964 – Wyróżnienie w konkursie „Człowiek i praca w Polsce Ludowej”, Warszawa.
  • 1964 – Srebrna Odznaka Honorowa miasta Warszawy.
  • 1965 – Nagroda na wystawie malarstwa w XX-lecie PRL (wszystkie nagrody równorzędne), Warszawa.
  • 1970 – Zasłużony Działacz Kultury.
  • 1974 – Wyróżnienie w konkursie „Bielska Jesień”, Bielsko-Biała.
  • 1974 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
  • 1974/1975 – III nagroda w II-gim Ogólnopolskim Konkursie im. Spychalskiego, Poznań.
  • 1975 – III nagroda na wystawie w XXX rocznicę zwycięstwa nad faszyzmem, Warszawa.
  • 1977 – Dyplom Uznania Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi w popularyzowaniu kultury polskiej za granicą.
  • 1977 – Złota Odznaka ZPAP.
  • 1996 – List gratulacyjny Ministra Kultury i Sztuki z okazji 40-lecia pracy twórczej i 65 rocznicy urodzin.
  • 1991 – Nagroda II stopnia Rektora Uniwersytetu M. Kopernika w Toruniu za osiągnięcia organizatorskie i dydaktyczne w latach 1990–1991.

BibliografiaEdytuj