John Simon

John Allsebrook Simon, 1. wicehrabia Simon GCSI, GCVO, OBE (ur. 28 lutego 1873, zm. 11 stycznia 1954 w Londynie) – brytyjski prawnik i polityk, członek Partii Liberalnej i Narodowej Partii Liberalnej, minister w rządach Herberta Henry’ego Asquitha, Ramsaya MacDonalda, Stanleya Baldwina, Neville’a Chamberlaina i Winstona Churchilla.

John Allsebrook Simon
Ilustracja
1931
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1873
Manchester
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 1954
Londyn
Wielka Brytania Radca generalny Anglii i Walii
Okres od 1910
do 1913
Wielka Brytania Prokurator generalny Anglii i Walii
Okres od 1913
do 1915
Wielka Brytania Minister spraw zagranicznych
Okres od 5 listopada 1931
do 7 czerwca 1935
Wielka Brytania Lord kanclerz
Okres od 1940
do 1945
Odznaczenia
Order Gwiazdy Indii UK Royal Victorian Order ribbon.svg Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)

Był synem Wielebnego Edwina Simona i Fanny Allsebrook. Wykształcenie odebrał w Fettes College w Edynburgu oraz Wadham College na Uniwersytecie Oksfordzkim. W 1897 r. został członkiem All Souls College, a w 1899 r. rozpoczął praktykę adwokacką w Inner Temple. Po kilku latach prawniczej kariery został w 1906 r. wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Walthamstow z ramienia Partii Liberalnej. W 1910 r. został Radcą Generalnym, a w 1913 r. prokuratorem generalnym Anglii i Walii. W gabinecie wojennym Asquitha został w 1915 r. ministrem spraw wewnętrznych. Po upadku rządu Asquitha w 1916 r. Simon przeszedł wraz ze stronnikami byłego premiera do opozycji i utracił miejsce w parlamencie po wyborach 1922 r.

Do Izby Gmin powrócił w 1922 r. wygrywając wybory w okręgu Spen Valley (w 1919 r. startował bez sukcesu w wyborach uzupełniających w tym okręgu). W latach 1927–1931 stał na czele komisji mającej zbadań możliwość przyznania Indiom autonomii. Należał do prawego skrzydła Partii Liberalnej i grona krytyków lidera liberałów, Davida Lloyda George’a. Sprzeciwiał się udzielanemu przezeń poparciu dla mniejszościowych rządów laburzystowskich w 1924 r. i w latach 1929–1931. W czerwcu 1931 r. Simon skrytykował działania lidera swojej partii, opuścił Partię Liberalną i utworzył Narodową Partię Liberalną, która następnie weszła w skład koalicji popierającej rząd narodowy.

W latach 1931–1935 Simon był ministrem spraw zagranicznych. Następnie został ministrem spraw wewnętrznych i na tym stanowisku doprowadził do uchwalenia w 1936 r. Public Order Act, który zakazywał działalności Czarnych Koszul Oswalda Mosleya. W latach 1937–1940 był kanclerzem skarbu. W 1940 r. otrzymał tytuł 1. wicehrabiego Simon i zasiadł w Izbie Lordów. Został również Lordem Kanclerzem, ale nie wszedł w skład gabinetu wojennego Churchilla. Po opuszczeniu koalicji przez Partię Pracy w 1945 r. Simon pozostał na stanowisku, ale Churchill ponownie nie powołał go w skład gabinetu. Tym samym lord Simon został pierwszym, i jak do tej pory ostatnim, Lordem Kanclerzem, który w czasie pokoju nie był członkiem gabinetu.

Jego żoną była od czerwca 1899 r. Ethel Venables. Ich ślub odbył się w Headington w hrabstwie Oxfordshire. John miał z nią troje dzieci - Margaret (żonę Geoffreya Edwardsa), Joan (żonę Johna Bickforda-Smitha) oraz Johna Gilberta (2. wicehrabiego Simon, męża Maud Christie Simon). Ethel zmarła przy narodzinach trzeciego dziecka. Simon poślubił w grudniu 1917 r. Kathleen Rochard Harvey. Nie miał z nią dzieci. Po jego śmierci w 1954 r. tytuł wicehrabiego odziedziczył jego najstarszy syn.

Linki zewnętrzneEdytuj


Poprzednik
nowa kreacja
Wicehrabia Simon
1940-1954
Następca
John Simon, 2. wicehrabia Simon