Otwórz menu główne

Julia Razumiejczyk (ur. 1866, zm. sierpień 1887 w Warszawie) – działaczka socjalistyczna, krawcowa.

ŻyciorysEdytuj

Była jedną z szeregowych działaczek partii Proletariat, pracowała jako krawcowa w jednej z fabryk. Tam w oparciu o materiały otrzymywane z partii założyła kółko socjalistyczne. Jej rola znacznie wzrosła, gdy po fali aresztowań jesienią 1885 jako jedna z nielicznych została zwolniona z aresztu i przekazana pod kuratelę policji. Podjęła współpracę z Władysławem Wisłockim i Bronisławą Waligórską, którzy przejęli po aresztowaniu Marii Bohuszewiczówny przywództwo nad inteligencką częścią partii Proletariat. W połowie 1886 Julię Razumiejczyk osadzono w Cytadeli Warszawskiej, była więziona w jednej celi z Marią Bohuszewiczówną i Rozalią Felsenhardt. Wszystkie trzy podczas osadzenia aktywnie uczestniczyły w grypsowaniu[1], a w lutym 1887 zdemolowały celę jako przejaw solidarności z więźniem spoliczkowanym przez nadzorcę X Pawilonu, Piotra Fursa.

Przebywając w X Pawilonie chorowała na gruźlicę, władze więzienne odmówiły przeniesienia jej do szpitala. Zmarła w celi w sierpniu 1887[2].

Julia Razumiejczyk była zakochana w chórzyście Władysławie Wisłockim, z którym podczas osadzenia grypsowała. Władze więzienne przechwyciły w 1886 jeden z takich listów, aby potwierdzić autorstwo grypsu polecono Julii napisać kilka zdań o sobie. Z zachowanego opisu wiadomo, że aresztowano ją 29 sierpnia 1886, była panną i wyznawała prawosławie. W chwili aresztowania mieszkała z matką Joanna i bratem Józefem przy ulicy Pańskiej.

PrzypisyEdytuj

  1. Baza osób politycznych, Julia Razumiejczyk
  2. Irena Koberdowa „Socjalno-Rewolucyjna Partia Proletariat, Książka i Wiedza Warszawa 1981