Kardynałowie z nominacji antypapieża Mikołaja V

lista w projekcie Wikimedia

Antypapież Mikołaj V w ciągu swego krótkiego pontyfikatu (1328–1330) mianował co najmniej 9 kardynałów. Kardynałowie ci zostali ekskomunikowani przez prawowitego papieża Jana XXII i utracili swoje godności wraz z upadkiem Mikołaja V (niektórzy zrezygnowali z nich już wcześniej). Z uwagi na nielegalność pontyfikatu Mikołaja V są oni czasem określani mianem "pseudokardynałów" lub "antykardynałów".

15 maja 1328 edytuj

  1. Giacomo Alberti, biskup Castello – kardynał biskup Ostia e Velletri, zm. po 1335.
  2. Franz OSB, opat [Pomposy?] – kardynał biskup Albano, zm. przed 2 września 1328
  3. Bonifazio Donoratico OP, biskup Chiron – kardynał biskup bez tytułu[1], zm. po 4 lipca 1328 (1333?)
  4. Nicola Fabriani OESA – kardynał prezbiter S. Eusebio, następnie kardynał biskup Albano (wrzesień 1328), zm. po 1333
  5. Pietro Oringa – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli, zm. po 25 sierpnia 1330
  6. Giovanni Arlotti, kanonik bazyliki watykańskiej – kardynał diakon S. Nicola in Carcere, zm. po 28 listopada 1328

Nominacje pod koniec 1328 edytuj

  1. Paolo da Viterbo OFM – kardynał biskup Tusculum (?), zm. po 1331
  2. Pandolfo Capocci, biskup Viterbo – kardynał biskup Porto e S. Rufina, zm. 1354

19 stycznia 1329 edytuj

  1. Giovanni Visconti – kardynał diakon S. Eustachio; zrezygnował 15 września 1329, zm. 5 października 1354

Przypisy edytuj

  1. W dokumentach Mikołaja V występuje jedynie jako S.R.E. episcopus cardinalis, co wskazuje, że antypapież nie zdecydował, którą diecezję suburbikarną mu nadać, zob. Eubel, s. 291-292. Praktyka promowania do rangi kardynała biskupa bez przydzielenia od razu diecezji, choć rzadka, nie była bez precedensu: papież Urban IV w grudniu 1261 mianował dwóch nowych kardynałów biskupów (Guy Foulques, Raoul Grosparmi), jednak dopiero kilka miesięcy później zdecydował o rozdziale pomiędzy nich wakujących diecezji suburbikarnych.

Bibliografia edytuj