Katastrofa lotu China Airlines 611

Katastrofa lotu China Airlines 611 – katastrofa, do której doszło 25 maja 2002 roku u wybrzeży Tajwanu. Samolot tajwańskich linii lotniczych China Airlines wpadł do morza w 22 minuty po starcie z Taoyuan. Maszyna leciała ze stolicy Tajwanu do Hongkongu. Na pokładzie Boeinga 747-209B znajdowało się 225 osób. Nikt z pasażerów oraz członków załogi nie przeżył.

Katastrofa lotu China Airlines 611
Ilustracja
B-18255 - China Airlines 611
Państwo

 Tajwan

Miejsce

Wybrzeże Tajwanu

Data

25 maja 2002

Godzina

15:28 czasu lokalnego
9:28 czasu polskiego

Rodzaj

Dekompresja kadłuba

Przyczyna

Błąd obsługi naziemnej samolotu

Ofiary

225 osób

Ocaleni

0 osób

Statek powietrzny
Typ

Boeing 747-209B

Użytkownik

China Airlines

Numer

B-18255

Start

Taoyuan

Cel lotu

Hongkong

Numer lotu

611

Pasażerowie

206 osób

Załoga

19 osób

Położenie na mapie Republiki Chińskiej
Mapa konturowa Republiki Chińskiej, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „miejsce zdarzenia”
Ziemia23°59′23″N 119°40′45″E/23,989722 119,679167
Plan B-18255. Cyfry oznaczają: 1 – puste miejsca, 2 – ofiary nierozpoznane, 3 – ofiary rozpoznane, 4 – kuchnia, 5 – korytarze, 6 – toalety, 7 – schody.

Przebieg lotuEdytuj

25 maja 2002 roku, Boeing 747-209B (nr rejestracyjny B-18255) przygotowywał się do rejsu nr 611 do Hongkongu. Był to jego ostatni dzień służby w chińskich liniach lotniczych przed przeniesieniem maszyny do towarzystwa Orient Thai Airlines. O godzinie 14:50 zamknięto bramkę lotu nr 611 – dziesięć minut po planowanym czasie rozpoczęcia kołowania na miejsce startowe. Siedem minut później, maszyna została przeholowana z miejsca postojowego B2, po czym załoga rejsu pokołowała na pas startowy nr 06.

O godzinie 15:07 Boeing 747 wzbił się w powietrze. Przecinając wysokość 490 m piloci skontaktowali się z kontrolą podejścia na lotnisku w Tajpej, po chwili otrzymali pozwolenie na wznoszenie do pułapu FL260 (26 tys. stóp – 7,9 km). Dziewięć minut po starcie, przecinając poziom FL187, maszyna ponownie skontaktowała się z tajwańskimi kontrolerami i otrzymała pozwolenie na osiągnięcie poziomu FL350.

O godzinie 15:28, gdy samolot znajdował się na zachód od wybrzeży Tajwanu, zniknął z ekranów radarów kontroli naziemnej. Maszyna rozpadła się w powietrzu na kilka części – niektóre z nich zostały odnalezione nieopodal Zhanghua, około 45 km od głównego miejsca katastrofy.

Akcja ratowniczaEdytuj

W rejon katastrofy wysłano 6 śmigłowców, 10 okrętów marynarki tajwańskiej i kilka statków przybrzeżnych. Szczątki wraku zlokalizowano około 45 km od Peskadorów – jedną z większych wydobytych części był fragment kokpitu Jumbo-Jeta.

Przyczyna katastrofyEdytuj

Uczestniczący w katastrofie Boeing, 7 lutego 1980 roku, podczas lądowania w Hongkongu zawadził ogonem o pas startowy. Awaria doprowadziła do uszkodzenia kadłuba. Choć personel naziemny opisał naprawę jako przeprowadzoną zgodnie z wytycznymi napraw kadłuba zaaprobowanym przez firmę Boeing (Boeing SRM – Structural Repair Manual), w rzeczywistości nie spełniała ona wymagań SRM. Wytyczne owe wymagają, aby uszkodzony fragment kadłuba pokryto łatą 30% większą niż uszkodzony obszar kadłuba, który miał zostać wycięty. W rzeczywistości został on wypolerowany, a łata miała wielkość dokładnie równą uszkodzonemu fragmentowi kadłuba. Doprowadziło to w miarę eksploatacji maszyny do przyspieszonego zmęczenia materiału i powstania licznych mikropęknięć w rejonie uszkodzenia. 25 maja 2002 roku wzrost różnicy ciśnień po starcie (w miarę nabierania wysokości przez samolot ciśnienie na zewnątrz kadłuba malało, wewnątrz pozostawało niezmienne) doprowadził do pęknięcia kadłuba w rejonie dawnego uszkodzenia. Gwałtowna dekompresja kadłuba spowodowała jego rozerwanie wzdłuż powstałych mikropęknięć (m.in. oderwanie części ogonowej samolotu) na wiele części.

Narodowości ofiar katastrofyEdytuj

Kraj Pasażerowie Załoga Razem
  Tajwan 190 19 209
  Chiny 9 - 9
  Hongkong 5 - 5
  Singapur 1 - 1
  Szwajcaria 1 - 1
Razem: 206 19 225

Linki zewnętrzneEdytuj