Otwórz menu główne

Kazimierz Kamiński (ur. 1 marca 1865 w Warszawie, zm. 9 września 1928 tamże) – polski aktor i reżyser.

Kazimierz Kamiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1865 r.
Warszawa Polska
Data i miejsce śmierci 9 września 1928 r.
Warszawa Polska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Tablica pamiątkowa na fasadzie kamienicy przy rzy ul. Wiejskiej 21 w Warszawie

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Kariera aktorska rozpoczęła się od występów od roku 1884 na scenie ogródkowej „Eldorado” w Warszawie oraz w wielu zespołach teatralnych na polskiej prowincji, później także w Odessie, Petersburgu (1891) i Chicago (1892). W latach 1893-1901 pracował w Krakowie, a w latach 1901-1904 we Lwowie. W roku 1908 zaczął występować w Warszawie (m. in. w Teatrze Rozmaitości i Teatrze Narodowym).

Uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich aktorów. Jego kreacje poprzedzała szczegółowa analiza psychologiczna. Jako pierwszy zastosował realizm gry aktorskiej w pełnym rozumieniu tego słowa.

Jako aktor odznaczał się wybitną inteligencją i niezwykłą starannością w opracowaniu ról, z których stwarzał prawdziwe arcydzieła sztuki scenicznej, zwłaszcza w zakresie dramatu psychologicznego.

Pracując w krakowskim Teatrze Miejskim stworzył m.in. rolę Stańczyka w "Weselu" Wyspiańskiego. Dla tego samego autora stał się "przyczyną" stworzenia studium o "Hamlecie", Bajdalski w „Panu Damazym”, król w „Mazepie”, kardynał w „Don Carlosie”, Mefisto w „Fauście”, „Bogaty wujaszek” Kalwersa, Łącki w „Złotem runie”, „Fryderyk Wielki” Nowaczyńskiego i in.

W Warszawie reżyserował m.in. Głupiego Jakuba Tadeusza Rittnera (1920) i Mazepę Juliusza Słowackiego (1924).

2 maja 1924 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Kazimierz Kamiński został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim[2].

UpamiętnienieEdytuj

  • We wrześniu 1978 na kamienicy przy ul. Wiejskiej 21, w której mieszkał i zmarł Kazimierz Kamiński, odsłonięto tablicę pamiątkową[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 25.
  2. Pogrzeb Kamińskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 212 z 15 września 1928. 
  3. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 243. ISBN 83-01-06109-X.

BibliografiaEdytuj

  • Zofia Jasińska, Żywot Kazimerza Kamińskiego, Warszawa, 1976, Państwowy Instytut Wydawniczy.

Linki zewnętrzneEdytuj