Los człowieka (film)

film

Los człowieka (ros. Судьба человека) – radziecki czarno-biały dramat wojenny z 1959 w reżyserii Siergieja Bondarczuka. Ekranizacja opowiadania Michaiła Szołochowa pod tym samym tytułem.

Los człowieka
Судьба человека
Gatunek

wojenny, dramat

Rok produkcji

1959

Data premiery

12 kwietnia 1959

Kraj produkcji

ZSRR

Język

rosyjski, niemiecki

Czas trwania

103 min

Reżyseria

Siergiej Bondarczuk

Scenariusz

Jurij Łukin
Fiodor Szachmagonow (na podstawie powieści Michaiła Szołochowa)

Główne role

Siergiej Bondarczuk
Paweł Boriskin

Muzyka

Beniamin Basner

Zdjęcia

Władimir Monachow

Scenografia

Ippolit Nowodieriożkin
Siergiej Woronkow

Montaż

Tatiana Lichaczowa

Produkcja

Mosfilm

Nagrody
MFF w Moskwie - Grand Prix (1959)

FabułaEdytuj

ZSRR wiosną 1946 roku. Andriej Sokołow, wraz z kilkuletnim chłopcem oczekuje na przeprawę promową. Wraz z nim czeka przypadkowy mężczyzna, który wysłuchuje opowieści o losach Andrieja podczas wielkiej wojny ojczyźnianej. Andriej był do wybuchu wojny prostym cieślą, który miał dom i kochającą rodzinę. Jednak wraz z atakiem Niemiec hitlerowskich na ZSRR w 1941 roku został powołany do wojska i służył jako kierowca ciężarówki. Ciężko ranny trafił do niewoli, w której dzięki własnemu sprytowi, w obozach jenieckich udało mu się przetrwać aż do 1944 roku, kiedy to uciekł. Ponownie walczył w szeregach Armii Czerwonej, jednak po bombardowaniu z jego domu pozostały tylko gruzy, a żona zginęła. Jedyną nadzieją trzymającą go przy życiu pozostał syn – bohaterski kapitan artylerii, którego również dosięga śmierć tuż przed kapitulacją III Rzeszy.

Cztery lata wojny uczyniły z Sokołowa wrak człowieka – zginęli wszyscy jego bliscy, a triumf zwycięstwa niewiele dla niego znaczy. Wojna była dla niego jedynie długą drogą cierpień i poniżeń, prowadzącą do samotności. Osiada w Uriupińsku, gdzie pracuje jako kierowca ciężarówki. Jego uwagę zwraca włóczący się po zabłoconych ulicach, brudny i wygłodniały chłopiec, który od lat czeka na swoich rodziców. Sokołow okłamuje malca, że jest jego ojcem i przygarnia sierotę.

O filmieEdytuj

Film Bondarczuka jest majstersztykiem radzieckiego kina propagandowego. Wartka i żywa akcja, połączona z przejmującą i przepojoną głębokim humanizmem fabułą powodują, że jest on prosty i zrozumiały dla każdego widza. Po jego obejrzeniu nie można mieć już żadnych wątpliwości, kto był największą ofiarą hitleryzmu w czasie II wojny światowej. Nie wolny od, momentami, sztucznego patosu, stał się filmem sławnym i głośnym. Tylko w ZSRR obejrzało go blisko 40 mln ludzi[1].

Po raz pierwszy w filmie radzieckim, wielką wojnę ojczyźnianą pokazano z perspektywy jednostki, a nie całego „bohaterskiego narodu”. Poruszono w nim zakazane do tej pory tematy, takie jak los żołnierzy radzieckich w niewoli, którzy wcześniej, rozkazem Stalina uważani byli za zdrajców. Według niektórych krytyków obraz Bondarczuka przewyższył swój literacki pierwowzór[2].

Obsada aktorskaEdytuj

i inni.

PrzypisyEdytuj

  1. Sud'ba czełowieka (ros.). W: Kinopoisk [on-line]. [dostęp 2010-07-22].
  2. T.A. Razin: Istinnaja storona miedali (zakliuczitielnaja czast' diłogii poswjaszczennoj Dniu Pobiedy) (ros.). W: Kinopoisk [on-line]. 9 maja 2009. [dostęp 2010-07-22].

BibliografiaEdytuj

  • Rostisław Jurieniew: Historia filmu radzieckiego. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1977, s. 227, 248.
  • Zbigniew Pitrea: Zbigniew Pitera: Nowy film radziecki. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1967, s. 18-19.
  • Adam Garbicz, Jacek Klinowski: Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż druga. 1950-1959. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 382-383. ISBN 83-08-01377-5. (pol.)

Linki zewnętrzneEdytuj