Nałokcica

Nałokcica (nałokietek, nałokietnik) - część zbroi (najczęściej płytowej) służąca do ochrony łokcia. Nałokcica wchodziła w skład naręczaka.

Nałokcica, XV w.
Nałokcica jako część naręczaka

Źródła ikonograficzne świadczą o pojawieniu się takiej ochrony, jako przywiązywanego na wierzchu wzmocnienia kolczugi, w połowie XIII w.[1] Początkowo miała formę okrągłej tarczki, przytwierdzonej przed łokciem[2]. W latach 1320. pojawiły się ochrony w postaci wklęsłych blach otaczających łokieć i łączonych z sąsiednimi, chroniącymi ramiona i przedramiona (wczesne formy opach i zarękawi). Sto lat później, często przyjmowały rozbudowane i ozdobne formy; pod koniec XV w. na lewą nałokcicę montowano czasem dodatkową, dużą tarczę metalową dla wzmocnienia ochrony[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Andrzej Nadolski: Broń i strój rycerstwa polskiego w średniowieczu. Warszawa: Ossolineum, 1979, s. 89. ISBN 83-04-00108-X.
  2. Jean-Denis Lepage: Medieval armies and weapons in western Europe: an illustrated history. Jefferson, N.C.: McFarland Company, 2005, s. 206. ISBN 0-7864-1772-2.
  3. R. Ewart. Oakeshott: The archaeology of weapons : arms and armour from prehistory to the age of chivalry. Woodbridge, Suffolk, UK ; Rochester, NY: Boydell Press, 1994, s. 258 i 290. ISBN 0-85115-559-6.