Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy kapłana, syna Aarona. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Nadab (z hebr. נדבchętny, szlachetny, wspaniałomyślny) – postać biblijna (Księga Wyjścia), pierworodny syn AaronaEliszeby.

Nadab
Występowanie Księga Wyjścia
Księga Kapłańska
Księga Liczb
1 Księga Kronik
Rodzina
Ojciec Aaron
Dzieci nie miał synów
Uśmiercenie Nadaba i Abihu (James Tissot, XIX w.)

Urodził się w Egipcie, skąd wyszedł z całym narodem izraelskim. Miał trzech braci: Abihu, EleazaraItamara. Ze swym młodszym bratem Abihu i 70 innymi Izraelitami oraz Aaronem i Mojżeszem został wezwany na górę Synaj, gdzie ujrzał wizję Jahwe. Wraz z ojcem i braćmi został wprowadzony na urząd kapłański. Najprawdopodobniej na drugi dzień po tej uroczystości Nadab i jego brat Abihu dopuścili się poważnego wykroczenia, ofiarując niedozwolony ogień, i zostali za to zabici przez ogień zesłany przez Jahwe, a potem ich ciała wyniesiono za obóz. Aaronowi oraz dwom pozostałym braciom Mojżesz zabronił obchodzić żałobę po swych bliskich, których Bóg zgładził – aby uniknąć gniewu Pańskiego.