Otwórz menu główne

Nawrócenie Kartlii (oryg. gruz. მოქცევაჲ ქართლისაჲ, Mokcewaj Kartlisaj) – zabytek literatury starogruzińskiej, najstarsza znana kronika gruzińska.

Tytuł Nawrócenie Kartlii odnosi się do działalności świętej Nino w Iberii i przyjęcia chrześcijaństwa przez króla Miriana III w 337. Według Dawida Kolbai zaczął powstawać bezpośrednio po tym wydarzeniu[1]. Bohdan i Krzysztof Baranowscy sytuują czas jego powstania na VII wiek[2]. Autor dzieła nie jest znany[1].

Nawrócenie Kartlii przedstawia dzieje Gruzji od czasów najazdów Aleksandra Macedońskiego, poprzez proces chrystianizacji, której poświęca szczególnie wiele miejsca, aż do lat 30. VII stulecia. Dzieło zostało następnie uzupełnione o wykaz katolikosów Kościoła Gruzji oraz eristawów do początków IX stulecia[1].

Oryginalny rękopis kroniki nie zachował się. Dzieło znane jest z dwóch kopii: rękopisu szatberdskiego, powstałego w monasterze Szatberdi w latach 70. X wieku ze starszej kopii spisanej w IX w. oraz znacznie młodszej kopii powstałej w monasterze Czeliszi w XIV-XV w.[1].

Nawrócenie Kartlii z języka starogruzińskiego na język polski przełożył Dawid Kolbaia, dedykując swoją pracę papieżowi Janowi Pawłowi II i katolikosowi-patriarsze Gruzji Eliaszowi II, z okazji nawiązania stosunków dyplomatycznych między Gruzją a Watykanem[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e D. Kolbaia, Wstęp do fragmentu przekładu polskiego "Nawrócenia Kartlii", "Pro Georgia", nr III, Warszawa 1993, ​ISBN 83-900527-2-5​, s.5.
  2. Baranowski B., Baranowski K.: Historia Gruzji. Warszawa, Wrocław: 1987, s. 46. ISBN 83-04-02345-8.