Onulfus

brat Odoakra

Onulfus lub Onoulf (V wiek) - naczelnik wojsk bizantyjskich w Ilirii.

Był synem Edekona i rodzonym bratem Odoakra. Do roku 469/70 źródła nie wspominają o Onulfusie[1]. Po raz pierwszy pojawia się w źródłach przy okazji opisu walk pomiędzy plemionami Skirów i Ostrogotów. Onulfus wraz ze swoim ojcem był wówczas jednym z przywódców Skirów i członkiem koalicji antygockiej[1]. Po klęsce nad rzeką Bolia i rozbiciu koalicji Onulfus przybył do Konstantynopola, gdzie szybko zdobył wysoką pozycję na dworze cesarskim. Za sprawą swojego protektora, Harmatiosa, otrzymał m.in. tytuł magister militum per lllyricum w przeciągu 5-6 lat od przybycia do Konstantynopola[2].

Z końcem 476 lub początkiem 477 r. n.e. Onulfus zabił Harmatiosa z rozkazu cesarza Zenona i poduszczenia Flawiusza Illusa[3]. Wkrótce potem, najpewniej w wyniku intryg dworskich bądź w obawie przed zemstą stronników Harmatiosa, przeniósł się do Italii. Dokładna data podróży do Italii nie jest znana, jednak w 486 r. źródła poświadczają udział Onulfusa w walkach prowadzonych przez jego brata, Odoakra w Noricum[3].

W 487 r. Onulfus został wysłany przez brata do walki z plemieniem Rugiów, które bardzo szybko zostało przez niego pokonane. Później jednak, ze względu na niezdolność do skutecznej obrony Noricum przed Germanami, Odoaker podjął decyzję o ewakuacji prownicji, której wykonanie powierzył Onulfusowi[3].

Po podbiciu Italii przez Ostrogotów i zabiciu Odoakra w 493, Onulfus, próbując schronić się w kościele w Rawennie, został znaleziony i zabity przez gockich łuczników[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Wilczyński 2001 ↓, s. 279.
  2. Wilczyński 2001 ↓, s. 280-281.
  3. a b c Wilczyński 2001 ↓, s. 282.
  4. Wilczyński 2001 ↓, s. 283.

BibliografiaEdytuj