Opus (architektura)

Opus – stosowane w starożytnej Grecji, Rzymie oraz w średniowieczu oznaczenie rodzaju wątku kamiennego, rodzaju tynku, układu płytek w posadzce, techniki dekoracyjnej w rzemiośle. Nie występowało samodzielnie, lecz jako: np. opus anglicanum - bogate hafy, przetykane srebrem, złotem, z wkładkami z blachy.

Przykłady zastosowania:

  • opus vermiculatum - szachownicowy układ mozaiki;
  • opus italicum - budownictwo kamienne;
  • opus rusticum - mur rustykowany;
  • opus incertum - mur z kamiennych nieregularnych ciosów, układanych w nierówne pod względem wysokości warstwy;
  • opus reticulatum (układ sieciowy) - ciosy w postaci sześcianów ułożonych pod kątem 45°, przez co przypominają romby;
  • opus spicatum (w jodełkę) - ciosy ułożone skośnie dłuższymi bokami; dwie warstwy tworzą wzór przypominający choinkę;
  • opus isodomum - ciosy są w miarę regularne, warstwy równe, zbliżonej wysokości;
  • opus pseudoisodomum - jak wyżej, ale z wypełnieniem drobnymi kamieniami;
  • opus quadratum - ciosy w postaci sześcianów bądź prostopadłościanów ułożonych podstawą równolegle do powierzchni gruntu;
  • opus listatum (mixtum) - ciosy kamienne przekładane cegłami;
  • opus caementicum - mur kamienny z wypełnieniem drobnym kamieniem, obficie zalanym zaprawą.

Zobacz teżEdytuj