Otwórz menu główne

Postępowanie mandatowe w sprawach o wykroczenia skarbowe

Postępowanie mandatowe – forma orzekania administracyjnego finansowych organów postępowania przygotowawczego z możliwością nakładania kary grzywny.

Zgodnie z art. 137 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy[1], w postępowaniu mandatowym można nałożyć karę grzywny w drodze mandatu karnego, gdy osoba sprawcy i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary surowszej niż ta, która określona jest w art. 48 § 2 k.k.s[2].

Wyłączenie stosowania postępowania mandatowegoEdytuj

Zgodnie z art. 137 § 2 k.k.s. postępowania mandatowego nie stosuje się, jeżeli:

  • w związku z wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, chyba że do chwili przyjęcia mandatu karnego wymagalna należność została w całości uiszczona;
  • zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a ten sam czyn sprawcy wykroczenia skarbowego wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego;
  • za wykroczenie skarbowe należałoby orzec przepadek przedmiotów.

Mandat karnyEdytuj

W postępowaniu mandatowym można nałożyć karę grzywny w drodze mandatu karnego:

  • gotówkowego wydanego ukaranemu po uiszczeniu kary grzywny bezpośrednio upoważnionemu podmiotowi, stosowany do osób czasowo przebywających na terytorium RP lub osób niemających stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca pobytu a także osób stale przebywających na terytorium RP, które czasowo opuszczają to terytorium,
  • kredytowanego, wydanego za potwierdzeniem odbioru ukaranemu.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz.U. z 2018 r. poz. 1958
  2. Zgodnie z art. 48 § 2 k.k.s. mandatem karnym można nałożyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających podwójnej wysokości minimalnego wynagrodzenia.