Otwórz menu główne

José René "Pupo" Román Fernández (zm. 1961) – dominikański generał.

ŻyciorysEdytuj

W okresie w historii Dominikany, kiedy władzę nad nią dzierżył dyktatorski prezydent Rafael Leónidas Trujillo, Roman był mężem jego siostrzenicy i pełnił funkcję "trzeciego człowieka w państwie"[1] (po samym Trujillo i szefie służb bezpieczeństwa SIM Arturo Espaillata). Był ministrem sił zbrojnych bliskim współpracownikiem Trujillo, co nie przeszkodziło mu w 1961 przyjąć zlecenie na zabójstwo Trujillo od amerykańskiego konsula na Dominikanie - Henry'ego Dearborna. Doprowadził do zamordowania Rafaela Trujillo 30 maja 1961, jednak nie potrafił wykorzystać tego do obalenia jego zwolenników. Nie udało mu się ich aresztować łącznie z synami Trujillo takimi jak Ramfis. Ostatecznie spisek zakończył się klęską spiskowców, kiedy Zacarias - szofer Trujillo - przeżył zamach na prezydenta i podał SIM rysopisy zamachowców, zaś Arturo Espaillat powiadomił Romana o śmierci wodza - na widok Arturo Espaillata Roman wszystko wyjawił, obawiając się, że odkrył on intrygę[1]. Plan przekazania rządów juncie cywilno-wojskowej został zniweczony, a rodzina Trujillo przejęła - na krótki jak się później okazało okres - władzę.

Generał Pupo Roman został ukarany za swój udział w spisku śmiercią w torturach nadzorowanych osobiście przez Ramfisa Trujillo. Był poddawany elektrowstrząsom na całym ciele (w tym cewkę moczową[1]). Kiedy tracił przytomność lub mdlał, cucono go wodą i naklejano na oczy taśmę w ten sposób, aby nie mógł zasnąć. Rozebrano go do naga, bito go kijami baseballowymi, zmuszano go do jedzenia niejadalnych substancji, takich jak ekskrementy, po których wymiotował. Wypytywano go o to, czy Joaquín Balaguer - wierny minister Trujillo i jego późniejszy następca - brał udział w zamachu. Ramfis Trujillo oświadczył torturowanemu, że nie musi od niego wyciągać informacji, a to, co działo się z nim teraz, miało stanowić zapłatę za zdradę. Następnie przekłuto mu oczy, wyłupiając je. Położono go na łóżku pełnym czerwonych mrówek[1]. Wówczas usiłował popełnić samobójstwo, połykając szkło z potłuczonej przez siebie żarówki, lecz został umieszczony w szpitalu i wykurowany do następnych tortur. Jedną z ostatnich kaźni była kastracja Romana poprzez obcięcie mu jąder nożycami, i wepchnięcie tychże genitaliów do ust. Roman połknął je mając nadzieję na śmierć poprzez zadławienie, która skończyłaby tortury. Kiedy skatowany generał zaczął umierać, Ramfis Trujillo zastrzelił go[1]. Przez całą mękę Roman prawie nie krzyczał ani nie błagał o litość.

Osierocił dzieci Álvaro i José René.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Xavier de Marchis, Trujillo, Cezar tropików w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 68

BibliografiaEdytuj

  • Xavier de Marchis, Trujillo, Cezar tropików w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 68-69
  • Mario Vargas Llosa, Święto kozła