Ramat (jap. ラマツ Ramatsu[1], na Sachalinie ramu) – pojęcie właściwe dla tradycyjnych wierzeń ajnuskich.

Jest terminem wieloznacznym, w zależności od kontekstu oznaczającym duszę, wszelkie procesy myślowe, serce czy intelekt. Czasem o ramat wspomina się jako o esencji wszelkiego życia[2]. Zgodnie z wierzeniami Ajnów wszystkie istoty, wszelkie nieożywione elementy przyrody, a także przedmioty wytworzone przez człowieka posiadały ramat. Jego utrata oznaczała kres istnienia danego stworzenia lub przedmiotu.

Wyróżniano wiele rodzajów tego bytu. W zależności od tego czy jego konkretny posiadacz był podległy w jakikolwiek sposób człowiekowi, czy też nie, przypisywano mu słabe lub mocne ramat[3]. Mogło być ono również długie (ramu tanne; u osoby o łagodnym usposobieniu) albo krótkie (ramu tahkon; u jednostki porywczej i nerwowej).

Ramat mogło opuszczać ciało swego właściciela oraz każdą inną rzecz, w której się znajdowało. Dawało to ludziom możliwość konsultacji z duchami, odbycia podróży do odległych miejsc (a nawet do świata zmarłych)[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Zapis fonetyczny w języku japońskim.
  2. Bogowie i ludzie – człowieka z naturą więź doskonała. W: Alfred F. Majewicz: Dzieje i legendy Ajnów. Bogdan Kupis (red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1983, s. 45. ISBN 83-207-0460-X.
  3. Bogowie i ludzie – człowieka z naturą więź doskonała. W: Alfred F. Majewicz: Dzieje i legendy Ajnów. Bogdan Kupis(red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1983, s. 47. ISBN 83-207-0460-X.
  4. Bogowie i ludzie – człowieka z naturą więź doskonała. W: Alfred F. Majewicz: Dzieje i legendy Ajnów. Bogdan Kupis(red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1983, s. 46. ISBN 83-207-0460-X.