Otwórz menu główne

Reformacka prowincja św. Jadwigi na Śląsku

Reformacka prowincja św. Jadwigi na Śląsku − prowincja zakonu Franciszkanów-reformatów, istniejąca w latach 1754-1810. Jej geneza sięga jednak 1525 roku, kiedy to w ramach czeskiej prowincji obserwantów powstała kustodia śląska. W 1660 wraz z całą prowincją czeską stała się reformacka. W prowincję została przekształcona po włączeniu Śląska do Prus na żądanie władz państwowych z śląskich klasztorów czeskiej prowincji św. Wacława. Niektóre klasztory, jak na przykład Cieszyn, uległy wcześniejszej likwidacji. Skasowana przez rząd pruski w 1810 roku prowincja, posiadała ostatecznie 10 klasztorów: Głogów, Głubczyce, Jawor, Kłodzko (przy Kościele św. Jerzego), Legnica, Namysłów, Nysa, Racibórz, Wrocław, Złotoryja.

Na Śląsku, oprócz klasztorów tej prowincji, istniały jeszcze dwa klasztory reformatów należące do galicyjskiej Prowincji Matki Bożej Anielskiej: Gliwice i Góra św. Anny. Zakonnicy tych klasztorów, mimo nalegania władz pruskich, bronili się przed włączeniem do prowincji św. Jadwigi. Ostatecznie, wraz z klasztorem w Pilicy, także na żądanie władz pruskich, zostały przekształcone najpierw w komisariat Matki Bożej Anielskiej a następnie w 1805 w Kustodię św Krzyża.

BibliografiaEdytuj