Rok Franka W.

film dokumentalny z 1967 w reż. Kazimierza Karabasza

Rok Franka W. – polski pełnometrażowy film dokumentalny z 1967 roku w reżyserii i według scenariusza Kazimierza Karabasza.

Rok Franka W.
Gatunek

film dokumentalny

Rok produkcji

1967

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

59 min

Reżyseria

Kazimierz Karabasz

Scenariusz

Kazimierz Karabasz

Główne role

Franciszek Wróbel

Muzyka

Janusz Hajdun

Zdjęcia

Stanisław Niedbalski

Montaż

Lidia Zonn
Elżbieta Kurkowska

Wytwórnia

Telewizja Polska
Wytwórnia Filmów Dokumentalnych (Warszawa)

Treść edytuj

Film ukazuje rok z życia dwudziestoletniego chłopaka z małej wioski, Franciszka Wróbla, który emigruje do wielkoprzemysłowego Śląska, by wstąpić do Ochotniczego Hufca Pracy. Na film składają się cztery części odpowiadające czterem porom roku. W części jesiennej bohater opowiada o problemach z dostosowaniem do nowych warunków życiowych oraz trudnościach w komunikacji z rówieśnikami. Zimą zawiera pierwsze przyjaźnie. Wiosną coraz pewniejszy siebie bohater zmienia pracę, konstruktywnie wykorzystuje czas wolny oraz spotyka się z różnymi dziewczynami. Latem odnosi szereg sukcesów – kupuje garnitur, zdaje egzamin na prawo jazdy, składa przysięgę wojskową[1].

Produkcja edytuj

Reżyser filmu, Kazimierz Karabasz, zastosował po raz pierwszy w dokumentalnym kinie polskim narrację całościowo opowiadaną z punktu widzenia jednej osoby. Mimo nieprzychylnych opinii kierownika artystycznego Wytwórni Filmów Dokumentalnych, Jerzego Bossaka, Karabasz poświęcił Wróblowi materiał, z którego zmontował film pełnometrażowy[1]. Realizator przygotował starannie scenariusz, który zawierał najważniejsze wydarzenia z życia typowego junaka. Metoda, jaką zastosował Karabasz, oparta była na wnikliwej i bezstronnej obserwacji losów bohatera; jedyny komentarz odautorski stanowiły listy odczytywane przez samego Wróbla[1].

Odbiór edytuj

Po premierze Rok Franka W. był uznawany za odkrycie roku[1]; odniósł też sukces festiwalowy, zdobywając Grand Prix „Złoty Lajkonik” na Krakowskim Festiwalu Filmowym oraz nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Oberhausen. Jednakże moment premiery filmu przypadł niefortunnie na okres protestów studenckich z marca 1968 roku; kiedy w kwietniu 1968 roku film wszedł na ekrany, obiektywizm autora „brzmiał jak polityczny unik; Ochotnicze Hufce Pracy zaczęły się kojarzyć z wymierzonymi w studentów represjami” (Tadeusz Lubelski)[2][3].

Przypisy edytuj

  1. a b c d Otto 2015 ↓, s. 158–159.
  2. Pietrzak 2019 ↓, s. 67–68.
  3. Lubelski 2015 ↓, s. 304.

Bibliografia edytuj

  • Tadeusz Lubelski, Historia kina polskiego 1895–2014, Kraków: Universitas, 2015, s. 304.
  • Wojciech Otto, Obserwacje życia i peregrynacje historii, [w:] Małgorzata Hendrykowska (red.), Historia polskiego filmu dokumentalnego (1945–2014), Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2015, s. 149–225.
  • Maciej Pietrzak, Uśpiony temat. O (nie)obecności problemu Marca 1968 roku w kinie dokumentalnym okresu PRL, „Images. The International Journal of European Film, Performing Arts and Audiovisual Communication”, 26 (35), 2019, s. 63–75, DOI10.14746/i.2019.35.03, ISSN 1731-450X [dostęp 2021-05-09].

Linki zewnętrzne edytuj