Otwórz menu główne

Słowita (ukr. Словіта) – wieś w rejonie złoczowskim obwodu lwowskiego Ukrainy.

Słowita
Словіта
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Rejon złoczowski
Powierzchnia 2.807 km²
Wysokość 450 m n.p.m.
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

928
330.600 os./km²
Nr kierunkowy +380 3265
Kod pocztowy 80735
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Słowita
Słowita
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Słowita
Słowita
Ziemia49°45′28″N 24°35′48″E/49,757778 24,596667
Portal Portal Ukraina

Spis treści

HistoriaEdytuj

W 1921 wieś liczyła 387 zagród i 1990 mieszkańców, w tym 1395 Ukraińców, 497 Polaków i 98 Żydów. W 1931 zagród było 423 a mieszkańców 2063[1].

II wojna światowaEdytuj

Po ataku III Rzeszy na ZSRR w pobliżu Słowity sowiecki snajper zabił dowódcę pułku Westland dywizji SS Wiking Standartenführera Hilmara Wäckerlego. Pomimo szybkiego ujęcia i zabicia snajpera, esesmani obarczyli winą za śmierć dowódcy Żydów. W Słowicie zabili 36 Żydów, następnie kontynuowali zbrodnie w Złoczowie (pogrom w Złoczowie)[2][3].

ArchitekturaEdytuj

  • dwór wybudowany w pierwszej połowie XIX w. przez rodzinę Strzeleckich[4], zniszczony podczas II wojny światowej bądź zaraz po niej[5].
  • klasztor żeński założony w XV w., początkowo prawosławny, następnie unicki (bazylianki), w 1616 roku odbudowany po najeździe tatarskim. Do dnia dzisiejszego zachował się budynek klasztorny z 1843 roku, obecnie mieści się w nim sanatorium przeciwgruźlicze[5].
  • dawny kościół rzymskokatolicki pw. Chrystusa Króla autorstwa Wawrzyńca Dayczaka z l. 1936-1938, po wojnie zamieniony na magazyn, obecnie w posiadaniu cerkwi prawosławnej, gruntownie przebudowany[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Józef Wyspiański, Barbarzyństwa OUN-UPA, Lublin 2009, s. 117.
  2. Marko Carynnyk, Золочів мовчить, Krytyka, 2005, no. 10, ss. 14–17
  3. Kai Struve, Tremors in the Shatterzone of Empires: Eastern Galicia in Summer 1941, [w:] Shatterzone of Empires: Identity and Violence in the German, Habsburg, Russian, and Ottoman Borderlands, Red. Omer Bartov, Eric D. Weitz, Bloomington: Indiana University Press, 2013, s. 471; 481
  4. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 567-569, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  5. a b c Grzegorz Rąkowski, Ziemia Lwowska. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część III, Pruszków: Rewasz, 2007, s. 371, ISBN 978-83-89188-66-3, OCLC 189428719.

BibliografiaEdytuj

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X, Warszawa, 1880–1902, s. 836.

Linki zewnętrzneEdytuj